Weblog

Tiffany (Rosa King/ Fuerte)


18-6-2011 Wat een enorm gemis...(L)
Afgelopen weekend, zondag 12 juni 2011, is onze allerliefste moeder overleden. Wij Scarlett en Tiffany missen haar onwijs. Gelukkig houden de andere baasjes ook super veel van ons, dus zullen wij zelf er niet heel veel van merken.

Behalve bepaalde momenten, het ochtendspeeluurtje, waarin we stout alle kleden gingen pakken die niet mochten..en dat moest altijd precies met Lucia..niet met de andere. Extra moeder aandacht, zoals kleine kinderen dat ook altijd doen..en we kregen het ook nog!

We zullen nooit vergeten dat ze er altijd voor ons was. Toen ik Scarlett als pup weer om kwart over 3 wakker was, kwam zij naar beneden. Zo was mama, zo was ze ook voor iedereen. Zorgzaam, attent en altijd aardig.

We zullen ook nooit vergeten, dat toen ze mijn foto, ik Tiffany, op internet zag helemaal verliefd was. Waarin de andere baasjes zeiden, wat een lelijke buik met die hangtepels, keek zij daar doorheen.
Achteraf heeft zij daar ook alle liefde voor terug gekregen van mij en zijn de andere baasjes ook helemaal bijgedraaid.

Het is dankzij Lucia Broekhuijsen (58) dat wij nu in dit heerlijke mooie Nederland zijn en een super verzorging hebben gehad en ook houden. Een laatste wens van moeder was dat de baasjes ons nog goed moeten blijven verzorgen en dat gaan ze ook zeker doen zeiden ze!

Over ons hoeven jullie dus geen zorgen te maken!

Maar denk aan de baasjes, steek een kaarsje op of geef gewoon extra liefde aan je eigen honden en naasten, want het kan heel plots voorbij zijn.

Poot en likjes van Scarlett en Tiffany

Rust Zacht Lieve Mama (L) houden van je xx

6-2-2011 mijn beurt
Ja,

het is mijn beurt weer eens om wat te schrijven.
Alleen wat ?

Dat het nog steeds zo geweldig goed met mij gaat?
Dat ik nog steeds zooooo graag wil worden geaaid en geknuffeld en dat het liefst de heeeele dag door ?
Dat ik veel jonger oog en me daar ook naar gedraag ?
Dat Scarlett en ik nog steeds elke dag blij zijn, dat we mekaar hebben gevonden ?
Dat de bazen nog elke dag blij zijn dat ze ons hebben geadopteerd?
Dat ik ook nog steeds hoop op adoptie van mijn lieve dochter Remy, die al geruime tijd bij Elke op de Finca ranch woont?
Ja, daarover wilde ik iets schrijven!

Een lieve, nog immer gespikkelde poot van Tiffany.

PS mensen kijk nog eens goed naar mijn mooie dochter Remy en geef ook haar een liefdevol tehuis.

3-11-2010 medeleven
Bazinnetje van Tessa, wat een verdrietig verhaal, maar wat geweldig, dat U haar nog een paar heerlijke jaren hebt kunnen geven.
Het ras bouvier staat ook in ons gezin heel hoog en goed aangeschreven, hoor. Scarletts en mijn voorgangsters behoorden ook tot dit geweldige ras. Heel veel sterkte gewenst, een lieve lik en poot van Tiffany, Scarlett en hun gezinsleden.

18-8-2010 mijn kinderen...
De vrouw en ik bedachten zojuist, dat mijn "jongste" kinderen deze maand alweer 3 jaar worden. Ja mensen het gaat heel snel met groot worden. Voor zover ik weet zijn ze goed terecht gekomen, alleen mijn dochter REMY zoekt nog steeds via Elke en Fuertedogs een goed, nieuw tehuis.
Wie wil goed voor haar zorgen? Ik weet zeker dat ze een goed hartje heeft en graag verschrikkelijk lief wil zijn. Kijk naar mij, hoe lief etc etc ben ik niet en wat heb ik al niet allemaal meegemaakt.
Kortom een pleidooi voor haar! Ze verdiend het echt en ik zou nog blijer en gelukkiger zijn, als ik weet dat ze NU echt een heerlijk thuis zou vinden.

Met mij en Scarlett alles nog steeds prima in orde, nu REMY nog.
Van harte gefeliciteerd "kinderen" van me, misschien is er nog wel iets lekkers voor jullie in het verschiet en vergeet niet aan jullie baasjes te vragen om iets over jullie te schrijven in hun weblog.
Een lieve lik van jullie Tiffany/Rosa King.

13-6-2010 moe joh !
Ja wij zijn moe. We zijn net terug uit Amersfoort, waar we Elke (mijn 1e redder uit de nood) hebben ontmoet.
Tesamen met nog een paar honderd (?), in ieder geval 10 tallen, andere honden. Wij, Scarlett en ik, waren zo ge-imponeerd door alle soortgenoten, dat we bijna vergaten om te hollen op het losloop veld en ik tegen NIEMAND heb geblaft. Terwijl ik toch aan de riem zat.
Fijn om Elke te ontmoeten en om haar te laten zien, dat het met dit "ex"-moedertje heeeeeel erg goed gaat.
We liggen nu te pitten hoor, want ook een auto rit vreet energie, vooral als je niet weet waar je naar toegaat.
Het had zomaar weer eens een dierenarts kunnen zijn :)
Niet dan?

Ook nog onze hartelijke felicitaties aan de bazen van (Tri)nina,
die nu de trotse ouders van een dochter zijn.
Nina, goed voor de kleine blijven zorgen, he?!

25-5-2010 ook ik........
Hoewel ik met de dag een grijzere "kop" krijg, doen de pootjes het nog goed. Daarom loop ik sinds kort ook mee aan de fiets, samen met Scarlett en natuurlijk de vrouw, die de richting bepaalt. Het leek haar eerst niets, ik naast de fiets, omdat ik toch al wat ouder ben en normaal gesproken aan de riem , altijd tegen (bijna) alles en iedereen tekeer ga. Maar zooooo ver gaan we nou ook weer niet. Gewoon gezellig een rondje. En blij dat ik dan ben. En gezellig dat Scarlett het vind. En absoluut niet eng voor de vrouw, want ze heeft nog steeds beide handen aan het stuur en ons aan de "Springer" vastgemaakt. Het moet gewoon op deze manier, aangezien wij nu eenmaal allebei van die weglopertjes zijn en verder niet meer los kunnen lopen.
Dit gezellige feit wilde ik even met jullie delen, gr. Tiffany.

17-3-2010 tis laat
Hallo allemaal,

Slapen jullie al?
Wij liggen nu heerlijk op de bank te pitten bij 1 van de bazen. En vanmorgen.....toen heeft de vrouw speciaal voor mij de stretcher weer uitgeklapt. Het kussen erop gelegd en mij "gedwongen" erop te kruipen en in de zon te gaan liggen.
Het 1ste lente zonnetje scheen nml.in de tuin.Ik moest van haar hiervan genieten. Geloven jullie dit? Natuurlijk niet.
Ik had echt geen aansporing nodig hoor en ik kan jullie vertellen, dat het een heerlijk ochtendje was.
Hopelijk kan ik morgen weer de ledematen strekken in de lente zon. Voor nu, slaap lekker, Tiffany.

21-2-2010 zoooo blij....
Ikke niet, maar de vrouw en de bazen. Wat is nml het geval.....Ik trek (eindelijk) niet meer aan de riem. Komt door het nwe tuigje dat de vrouw gekocht heeft, nadat ze erover hoorde van een goeie kennis. Dit tuigje heeft "gewoon" een ring aan de voorkant, waaraan je de riem vastklikt. Schijnt een uitvinding van een zekere heer Gaus te zijn. Vrouwtje stond er (zoals met veel dingen) zeer sceptisch tegenover. Maar het werkt echt geweldig goed. Scarlett had al een ander soort tuigje, waarmee ze naast de fiets loopt en daaraan heeft de vrouw een ring gemaakt, zodat ook Scarletts riem aan de voorkant kan worden bevestigd. Vanmiddag liepen we dus samen als makke lammetjes met haar mee. Het lijkt zo simpel, is het dus ook, maar mensen lief, geloof me, het is DE OPLOSSING TEGEN TREKKEN AAN DE LIJN. Wij kijken in tegenstelling tot de vrouw een beetje sneu in het rond tijdens het wandelen, ipv haar polsen en andere gewrichten te kunnen pijnigen. Maar ZIJ liep heerlijk tegen ons te babbelen en te vertellen, hoe fijn ze het (nu eindelijk) vond om ons uit te laten. Ja, ja.

Scarletts grootste vriendin, Tiffany.

24-12-2009 dag lieve dieren en dierenvrienden
De eer is mij te beurt gevallen, dat ik jullie allemaal
heeeeeeeel fijne Kerstdagen en alvast een Gezond en Voorspoedig 2010 mag wensen.
Jullie weten allang dat het met mij geweldig gaat.
Maar Scarlett, de bazen en ik hopen weer van harte dat er
vlg jaar (en natuurlijk nog de dgn van 2009) heel veel honden een heerlijk, liefhebbend thuis mogen vinden.
Tot schrijfs, Tiffany.

16-10-2009 joepie !!!!!!
Nog ongeveer 1 uurtje en dan ben ik hier alweer 2 jaar in huis.
Scarlett en ik hebben het gevierd door elkaar eens extra af te likken en heerlijk (zoals altijd) te genieten van elkaar.
De vrouw heeft ons (zoals gewoonlijk) een paar heerlijke bakken met voer voorgezet en (zoals gebruikelijk) zijn we veel aangehaald vandaag.
Dus eigenlijk een gewone dag, maar wat geweldig dat ik dit nu al 2 jaar lang mag meemaken.

Groeten aan een ieder die dit voor mij mogelijk heeft gemaakt.
Elke, we denken aan je, hoor! Tiffany

30-9-2009 lieve allemaal
Er zitten een paar honden behoorlijk in de lappenmand, hebben wij gelezen. Er is ook nog een bazinnetje overleden! Wat een ellende allemaal. Iedereen heel veel sterkte gewenst.
Een lieve gespikkelde poot van Tiffany.
Ik doe er ook nog een likje bij van Scarlett.

17-9-2009 enig hoor
Haai Leo,
wij hebben hier genoten van je weblogje, joh. Vlg mij willen jouw opvangbaasjes je helemaal niet kwijt :)

Met mij gaat het nog steeds meer dan geweldig. Ik heb het zooo fijn met Scarlett en de bazen, dat ik alleen maar kan zeggen, dat ik hier vlg maand alweer 2 jaar woon.
En ik ben van plan om het hier nog heeeel lang uit te houden. Een lieve lik van Tiffany, die hoopt dat alle " mandjes" zoekende honden er spoedig eentje vinden, waar ze precies in passen!

26-6-2009 mijn dochter
Van de week werd ik onaangenaam getroffen door het feit, dat mijn dochter Raya weer te adopteren was. Hoe kan dit nou?
Zij is qua uiterlijk degene die het meeste op mij lijkt (vlg mij en Scarlett). Zo te zien mist zij alleen het witte puntje aan haar staart. Ze is ongetwijfeld ook verschrikkelijk lief, net als ik

Dus.......?????

Ik heb het hier nog steeds geweldig naar mijn zin, al werd mijn maandag wel ernstig verstoord door een pup van 9,5 week jong. Ik was dan ooit een geweldige moeder vlg de RDE, maar van deze (absoluut niet bange jongen) moest ik maar weinig hebben. Scarlett heeft zich (uiteraard) wel prima vermaakt met de kleine, zij is nml tegen elke hond even lief en gezellig. Ik was best wel een beetje jaloers op die 2, want tenslotte is Scarlett MIJN zus.
Enfin, ik heb de hele week gehad om weer bij te komen en hoop van harte dat Raya spoedig een goed tehuis vind. Hier is helaas geen plaats voor 3 honden, anders....
een lieve lik van Tiffany


PS RDE wanneer kunnen we eindelijk weer eens fotoos plaatsen?

27-4-2009 enig
we hebben genoten van het filmpje van senor Santos en het kleine grut, dat bij hem logeert. In ons geval blijft het: geen nieuws, goed nieuws. Wij, Scarlett en ik doen het geweldig. Bij ons aan de overkant is er een nieuw hondje uit Hongarije komen wonen. Weer eentje gelukkig, nietwaar. gr. en lik van Tiffany

4-4-2009 effe bijkomen
Gisteren vreselijk druk geweest met.....zonnen. Wat is dat toch vermoeiend, zeg. Ik hijg me helemaal suf op zo'n dag, maar jullie denken toch zeker niet dat ik opgeef? Ik kan zo ontzettend genieten van die zon, maar vandaag schijnt ie (nog) niet. Dat geeft me dus even de kans om bij te komen, zogezegd.
Het gaat geweldig goed met mij en Scarlett, maar hiermee vertel ik jullie dus niets nieuws. Het leven gaat gewoon zijn gangetje hier, alleen zou ik het wel eens leuk vinden om iets over mijn kinderen te lezen.
En ook is het nog steeds jammer, dat we geen foto's kunnen plaatsen! Tot lees maar weer, Tiffany

1-3-2009 strandwandeling
Ja jullie lezen het goed. Vanmiddag was er weer een "wandeling" op het strand gepland voor Scarlett en mij. Zoals wij al eens hebben geschreven gaat het bij ons altijd een beetje anders, dan bij andere honden. Wij wonen dus in Castricum, maar zijn even snel bij familie in Zandvoort langsgeweest voordat de bazen ons weer te pakken kregen. Het is nu echt de laatste keer geweest, dat ik op het strand los mag lopen, want k ben altijd degene die de poten neemt achter de vogels aan. Scarlett is mijn trouwe volger en bondgenoot, maar de bazen hebben het met mij op het strand gehad. Vlg keer mag Scarlett los en moet ik (oh oh wat zielig)aan een heel lange riem blijven lopen. Het is maar niet anders. Wel frappant, dat Scarlett niet de benen neemt als alleen zij losloopt op het strand, want op de Papenberg is het altijd andersom. Daar luister ik prima, blijf bij de bazen in de buurt, terwijl mijn zusje daar altijd allerlei streken uithaalt. Zoals onder hekjes door kruipen, door een stinkende sloot rennen en de naburige voetbalvelden van voor naar achter doorkruisen. Ja, wij vervelen ons hier geen seconde en daarna hebben de bazen weer alle rust, toch, niet dan?

3-12-2008 fijn
Wat heb ik het toch fijn hier. Samen met Scarlett hoop ik, dat al die thuis-zoekende honden dit gevoel ook nog eens mogen meemaken. Ik zie er prachtig uit, voel me prima en kan nog steeds geen genoeg krijgen van knuffelen en aaien. Alleen viel het me op,dat mijn baard een stukje grijser is
geworden. Maar dat is niets om ongerust over te worden, vlg de vrouw. Ik las laatst dat mijn zoon lekker ondeugend door het leven gaat en dat het jachtinstinct is doorgegeven. Dat is het enige waar ik op straat nog de nodige moeite mee heb: het voorbij gaan aan de vogeltjes. Die zijn ook zo brutaal tegenwoordig. Blijven zitten tot dat ik er bijna ben en dan die eendjes in de sloot. Moeten die niet hoognodig afreizen naar het warme Zuiden? Maar verder gedraag ik me steeds beter aan de riem. Natuurlijk moet ik af en toe nog even tekeer gaan tegen bepaalde honden, maar dat lijkt absoluut niet meer op het gedrag van een halfjaartje geleden. Kortom, het leven is goed en ik hoop dan ook op een kleine beloning a.s. vrijdag, juist ja, van die goeie Sint.

Lik van Tiffany.

14-11-2008 het gaat prima
Ja, jullie lezen het weer goed. Het gaat nog steeds prima met mij. Scarlett en ik zijn ng closer, als dat al mogelijk is en buiten raak ik ook steeds meer op mijn gemak. Ik loop zonder corrigeer bandje mee, blaf af en toe(op een normale manier) naar passerende honden, maar ben over het algemeen veel rustiger aan de riem. Niet dat ik eruit zag als een dolle hond, maar de vrouw kon merken aan mijn slijmproductie, dat ik toch altijd op mijn hoede was. Dat is nu een stuk minder en thuis was ik natuurlijk altijd al fantastisch. Vorige week heb ik mijn jaarlijkse vaccinatie gehad en de dierenarts had er veel lol in om mij in zo goede doen, te zien. Ik vind het wel jammer, dat ik nooit meer iets lees van 1 van mijn kinderen. En Pitouche, waar ben jj gebleven? Scarlett en ik hadden altijd veel lol om je weblog. Hopenlijk gaan er nu weer een paar mensen schrijven, want we moeten de sjeu er toch een beetje in houden, nietwaar? Ook al kunnen er dan geen fotoos geplaatst worden. Hoe gezelliger de weblogs, des te groter de kans, dat er weer wat hondjes geplaatst worden (lezen doet adopteren, toch?). Gegroet, Tiffany

16-10-2008 Hieperdepieperdepiep
Hoera !!!!!

Ik ben hier vanavond precies 1 jaar in huis. Toen en nu een groot verschil. Verschrikkelijk lief was ik natuurlijk al wel. Maar ook een moedertje en de dames onder ons weten dan wat ik bedoel. Mijn figuur was niet zoals het kon zijn. Hangbuik, minder haren, lichtelijk ondervoed en ook nog een zeer oogje. Gelukkig dat mijn vrouwtje daar (zelfs op afstand) doorheen kon kijken en alleen maar mijn lieve blik zag, aangevuld natuurlijk met de informatie van de RDE. Vandaag dus een bescheiden feestje, dat vanmorgen even uit de hand leek te lopen. Want na onze heerlijke ochtendwandeling was het vrouwtje bezig om mijn natte pootjes af te drogen, toen Scarlett ineens bedacht dat het wel weer eens tijd was voor enige actie. Zij stond nog in de voortuin op haar beurt te wachten, toen ze dacht, kom ik hol nog even een extra rondje, de riem er achteraan slepend. Het duurde gelukkig niet al te lang, maar de fiets was ondertussen alweer gepakt en een rondje gereden, toen een hondvriendelijke buurman zei, ik zag haar net het paadje ingaan hoor. En jawel, daar was mevrouw weer. Stralend als altijd en braaf zittend, afwachtend of ze nu niet een brokje had verdiend. Ja, dat zusje van mij begrijpt het soms niet helemaal. De vrouw verzucht dan ook altijd: Tis een echte Husk, h. Wat natuurlijk niet waar is, maar de wegloop gen is bij haar sterk aanwezig.
Enfin, alles weer OK en voor de rest ben ik heel gelukkig, gezond en ook zo blij en dankbaar en wil vooral de hartelijke groeten doen aan Elke, die aan het begin stond van mijn heerlijke hondenleventje.
Tiffany.

22-9-2008 plukken
Kom op mensen. Plukken van die euroboom.

5-9-2008 zwaar leven...
Tjonge,jonge, wat heb ik het toch zwaar hier.
Lig ik op ons bankje, denkt Scarlett dat ze er nog bij past.
En wanneer ik gewoon de aandacht van de vrouw probeer te trekken, door op mijn rug te gaan rollen. Veel (zielig) geluid te produceren en keihard met mijn staart te zwaaien, dan begint ze me gewoon uit te lachen.
Gelukkig is ze daarna niet te beroerd om toch even naar me toe te komen en me te aaien.
Kan ik er wat aan doen, dat ik een paar jaar achterloop in het krijgen van knuffels en aandacht?
Neen! Logisch toch dat ik dat heeeeeeeeeeeel erg aan het inhalen ben. Momenteel is het een 10tal minuten voor 12, dus heb ik mijn blik strak gefixeerd op het vrouwtje, want vlg mij zit ons vlg rondje eraan te komen. Ze vindt dat ik soms een beetje drammerig (?) ben. Nou, dat woord ken ik niet hoor, ik hou gewoon het schema in de gaten.

Een lieve lik van Tiffany.


25-8-2008 dag beste mensen
Jullie lezen het al. Ik ben in een prima stemming. En waarom ook niet. De vorige keren moest ik jullie nml altijd vertellen (van de vrouw), dat ik n minpuntje had. Nou, mooi dat dit is verdwenen. Ook k loop nu zonder corrigeer bandje rond aan de riem. Net als mijn zusje Scarlett. Ik reageer niet meer op harde geluiden. Honden aan de overkant van de straat zie ik niet eens meer (en dit heeft niets te maken met mijn ene slechte oog). En passerende honden kunnen gewoon langslopen. Blaffen zij, dan krijgen ze natuurlijk antwoord, maar zo niet, houd ik me ook gedeisd.
Ja, het kan nooit te vaak gezegd worden, maar mijn gezinnetje vind mij een fantastische hond.
Ze worden wel wat moe, af en toe, van de aandacht die ik opeis. Knuffelen, knuffelen en nog eens knuffelen, dat is het "enige" dat ik van ze verlang.
Een blije poot van Tiffany.

5-8-2008 vooruitziende blik
Ooit (5 jr geleden) moeten ze hier hebben geweten, dat wij er aan zaten te komen. Waarom zouden ze anders deze (voor ons perfecte) bank hebben gekocht?






Ik loop nog steeds met mijn speciale riempje rond, want de vrouw vertrouwt me nog niet helemaal. Maar wat een vooruitgang, zeg. Loslopend waren er nooit echte problemen, maar zelfs nu "bijt ik nog liever mijn tong af", dan blaffend ergens op af te gaan (en dt dan natuurlijk zonder dat rooie bandje om de glimmend zwarte hals). Ik vind het wel het einde om op de Papenberg (daar waar wij los-rennen-graven etc) eventuele mensen die daar met het mooie weer vertoeven, op te zoeken. Mezelf ertussen te "gooien" en dan maar wachten op het geaai, dat mensen gelukkig soms bij vreemde honden doen. Zo is me al heel wat liefde ten deel gevallen. En zoals jullie weten, kan het me nooit genoeg zijn. Liefs van Tiffany

Appeltjes blijven plukken,h, want er is geduchte concurrentie!

23-7-2008 ben ik weer even
Vorige week zaten ze er hier helemaal doorheen, vanwege mijn "lelijke" gedrag aan de riem.
Vandaag zien ze het weer helemaal zitten met mij. Ik loop de anderen honden voorbij.Kijk naar de vrouw van "zal ik wel-zal ik niet"(blaffen) of maak aanstalten om mijn bek te openen. Dan denk ik: Neen, Tiff, doe-het-nou-niet. En dan doe ik het dus gewoon(?) niet. Die verandering komt door de zgn E-collar. Een hele stap toen de vrouw die voor het eerst om mijn nek deed, maar echt, het (even durende nadeel) weegt niet op tegen alle voordelen, waar wij ge-3n, Scarlett de vrouw en ik, nu van profiteren. Eindelijk gezellige, niet gestressde ommetjes zonder dat ik word gezien als een gemene, agressieve hond.
Hopenlijk hoef ik hem binnenkort niet meer te dragen, maar moet het wel, dan kan ik er prima mee leven (dat riempje is nml rood en staat prachtig om mijn zwarte gespierde nek).
Liefs van Tiffany, een gelukkige "huis"hond.

9-7-2008 goeiemorgen
Het gaat zoooooo goed met mij. Zelfs na bijna 9 mnd merken ze hier nog, dat ik me steeds meer ga ontspannen en thuis voel. Ik zou het liefst 24 uur per dag aangehaald worden. Kennen jullie dat? Tegenwoordig is het zo, dat als er ook maar iemand mijn kant op kijkt, ik met mijn staart ga zwaaien. Soms begeleid ik mezelf dan met een zielig gepiep, kortom tijd voor 1 van de bazen om even gezellig bij me te komen zitten. En dan vooral aaien aub. Ik ben zo'n geweldige knuffelhond, krijg daar nooit genoeg van. Net hebben we ons eerste rondje achter de rug en psssttt, niet verder vertellen, maar ik ben 2 honden voorbij gelopen, zonder te blaffen..... In de auto doe ik dat sowieso bijna niet meer, als ik er n zie lopen, dus wie weet??
Scarlett schreef al, dat wij niet op vakantie gaan, maar geloof een oude straathond maar, als zij zegt, dat het hier elke dag vakantie is.

26-6-2008 ondeugend
Ja, je kunt me momenteel best wel als ondeugend omschrijven. Vlg de bazen ben ik bezig met het inhalen van mijn puppy- n puberperiode. Niet dat ik me bezig houd met slopen of zo, maar gewoon, heerlijk brutaal uit de ogen kijken, Scarlett regelmatig uitdagen en vooral goed de klok in de gaten houden, zodat de vrouw niet vergeet om me uit te laten. Blijven draaien en springen als mijn tuigje omgaat, dus gewoon hollandse-honden-taferelen, niks byzonders. Maar wl voor mij en ook opvallend voor de bazen. Op straat blijf ik echter een beetje "gestresst", vooral opschieten lijkt mijn motto te zijn. Dus moet ik er toch steeds weer op gewezen worden, dat ik niet moet en mag trekken aan de riem. Ook blijf ik maar lelijk doen tegen veel langslopende honden en persoonlijk denk ik niet, dat ik het ooit afleer. Ik moet toch opkomen voor mezelf en dat (te) lieve zusje van me? Of niet? Sinds mijn sterilisatie blijf ik maar trek houden (ik mag het geen honger noemen van de vrouw), maar ik ben wel zo ontzettend lief, dat ik gewoon luister als er wordt gezegd: neen Tiff, dat is het eten van/voor Scarlett. Geen haar op mijn mooie lijf denkt er dan aan om uit Scarletts bakje te gaan eten. Gewoon aandoenlijk, wordt er hier dan gezegd. Het leuke van (slimme) Scarlett is dan, dat ze (als ik er naast sta) per ongeluk wat brokjes naast haar bakje laat vallen, zodat ik dan toch lekker een extraatje heb. Ja, wij 2n zorgen buitengewoon goed voor elkaar en zijn echt nog steeds 8 pootjes op 1 buik. De (nu even) slapende groeten van Tiffany.

17-6-2008 het moet niet gekker worden
Scarlett en ik hebben wat taken aan elkaar overgedragen. Nog niet zolang geleden schreef Scarlett, dat ze altijd zo heerlijk vroeg wakker was en dan onderaan de trap stond te pieperen. Welnu, Scarlett horen we 'sochtends niet meer, maar mij des te meer. Nu moet ik er bij zeggen, dat ik me iets minder vroeg laat horen. Zo tussen half 7 en 7 uur, dus eigenlijk best een "christelijke" tijd, nietwaar? Ik doe zoals jullie weten ontzeeeettttend mijn best om niet tegen iedere hond te blaffen, wat me toch echt al een stuk beter afgaat. Maar nu presteert Scarlett het ineens om even te gaan blaffen als we een hond tegenkomen, dus ja, wat moet IK dan? Mee gaan doen natuurlijk. Het vrouwtje was een paar keer behoorlijk stupfait ( voor jou Pitouche!) omdat Scarlett zelden of nooit geluid geeft, zeker niet op straat. Enfin, deze trend moet zich niet voortzetten natuurlijk, want zo kom ik nooit aan mijn blafvrije rondje toe. Een lik van mij, Tiffany.
( aangehaald worden en terug likken zijn nog altijd mijn 2 favoriete bezigheden).

En plukken, h!

3-6-2008 vrouwelijk, maar toch...
Ja natuurlijk ben ik op en top vrouw. Ben niet voor niets moederhond geweest. Tegenwoordig kun je die vrouwelijke kant ook goed zien aan mijn wimpers. Wat???? Ja, die zitten er pas sinds een maandje of 3 en ze maken me nog mooier. Toen ik hier kwam, was ik (o.a.) wimperloos. Maar ik heb dus ook mijn mannelijke kant. Ik mag graag plassen met 1 poot omhoog en mijn nieuwsgierige zusje moet dan goed uitkijken, dat ze niet "toevallig" onder mijn straal staat. Het blaffen tegen andere honden wil ik maar niet echt afleren. Het ging een paar weken beter met de clicker manier, maar ineens had ik het daarmee gehad. Ik deed weer erg lelijk tegen alle honden, tot groot verdriet van de vrouw. Nu zijn we weer intensief begonnen, maar het lijkt wel of ik doof begin te worden, ik hoor dat geklik bijna niet. Scarlett tegenwoordig wel en die staat dan ook braaf paraat voor een stukje worst. Ik doe daar veel langer over, ben blijkbaar "worst-verzadigd". Of zou het toch gewoon zijn, dat ik een zeer sterke wil heb, die mij altijd heeft geholpen bij het overleven?
Enfin, we geven de moed niet op, ik zl laten zien hoe geweldig ik in alle opzichten ben.

Nu doe ik die gesluierde ogen even dicht, want er moet kracht verzameld worden voor de vlg. uitlaat/blaf sessie.
Tiffany.

20-5-2008 gewoon dooooorgaan
Jazeker, ik ga gewoon door. De DA gaf gisteren het bericht, dat wij ons NIET ongerust behoeven te maken over een eventuele loodvergiftiging in de toekomst. Knappe koppen hebben "mijn geval" besproken en zij zijn tot deze conclusie gekomen. Geweldig, h? Dat geeft ons allemaal weer een heel ander gevoel. Als ik ooit weer pijn in de poot krijg (of waar dan ook, door die stomme kogeltjes), dan moet ik "gewoon" aan de pijnstillers, want opereren is niet te doen. Nou, ik kan jullie uit eigen ervaring vertellen, dat dit bepaald niet het ergste is, dat ik dan moet meemaken. Kortom, we zijn allemaal heel erg opgelucht.
Voorlopig heb ik gewoon nergens last van en lig weer eens heerlijk op de bank, naast het vrouwtje, te pitten. Het lijkt wel of ik met de dag aanhankelijker word.
Opgewekte groeten van Tiffany.

Ik kan zo heerlijk (menselijk) onderuit gezakt zitten.

10-5-2008 beetje goed nieuws
Haai Spikey,
Wat lief van jou en je baasjes, om aan mij te denken. Het goede nieuws is, dat ik gelukkig (nog) gn loodvergiftiging heb opgelopen. Maar het andere nieuws is, dat ik maar liefst 45 hagel kogeltjes in mijn lijf heb, waarvan er een flink aantal op een vervelende plek. In mijn nek, welteverstaan, dichtbij het ruggemerg, waardoor ik af en toe last heb van mijn re.voorpoot. En waar ik in de toekomst nog evt. last van kan krijgen!? De dierenarts is druk in overleg met allerlei andere artsen en zelfs professoren, heb ik gehoord, we wachten dus maar af wat er verder besloten gaat worden. We zitten natuurlijk niet op een moeilijke en vervelende operatie te wachten, maar goed. Als het moet en het beter is voor me, ook om er voor te zorgen dat ik in de toekomst geen vergiftiging oploop, dan zullen we toch een beslissing moeten nemen. Gelukkig gaat het verder heel goed me mij. Momenteel heb ik geen last meer van die re.poot. Hou je haaks Spikey, zoon van me en geloof me, je bent niet minder reu geworden, jongen.
PS Aan alle lezers, blijven plukken van die Euroboom h!

3-5-2008 verdrietig
Ja, mijn baasjes zijn verdrietig. Mijn toekomst is behoorlijk onzeker. Hoe dit zo, zullen jullie je allemaal afvragen. Je bent toch gezond en gelukkig? Gelukkig absoluut, maar gezond? Gisteren was ik bij de dierenarts, omdat ik weer een paar uur pijn had. Waaraan? Het vrouwtje dacht het eindelijk te weten. Mijn re.schouder/poot, daar heb ik tenslotte al eens vaker last van gehad. Naar de dierenarts, prikje als verdoving, want om mijn schouder goed te onderzoeken, moet er dan wel flink aan "gezwendeld" worden. Nou, zover is het allemaal niet gekomen, hoor. Ik zit VOL, maar dan ook helemaal VOL kogeltjes. Het vrouwtje had al met verschillende scenario's rekening gehouden, maar DIT....

Zoals jullie weten is er tegelijkertijd met mijn sterilisatie al een kogeltje uit mijn buikwand verwijderd. Geen mens, die eraan heeft gedacht, dat er nog meer zouden zijn. Ik ben verder ook kerngezond, glim, straal, ben helemaal happy en mijn baasjes zijn dat met mij, maar nu... Er is bloed geprikt en vlg week horen we of ik een loodvergiftiging heb opgelopen en/of er eventueel nog het n en ander verwijderd kan worden. In ieder geval in mijn nek, want daar zit dus af en toe een kogeltje bekneld, zodat ik pijn krijg in die mooie gespikkelde voorpoot. Is dit nu niet triest? Ik ben zo'n verschrikkelijk lief beest en heb mijn vertrouwen in de mensheid nooit verloren. Hoe dit mogelijk is, dat is voor mijn baasjes bijna niet te bevatten.
Jullie horen weer van me. Gelukkig maar dat ik zelf niet besef, waarom ze me hier af en toe vol emotie aankijken.
Tiffany.

24-4-2008 ik doe mijn best
Ik doe zelfs ontzettend mijn best, om heel goed te luisteren. Zoals Scarlett al heeft uitgelegd, mankeert er aan mijn karakter en gedrag helemaal niks, behalve dan dat ik andere honden niet uit kon staan als ik vast zat/liep aan de riem. Maar dankzij de clicker, kan ik mij bijna niet meer voorstellen, waar ik me voorheen allemaal druk om maakte. We gebruiken dat ding nu ongeveer een week en ik ben al zo'n stuk veranderd door dat geklik. Ik loop tot grote verbazing van mijzelf regelmatig een hond voorbij, zonder me gigantisch op te winden. Ja, zelfs zonder 1 kik te geven en zelfs zonder dat de vrouw ook maar 1 klik heeft gegeven. Het leven wordt er in alle opzichten steeds beter en gezelliger op. Thuis konden ze me al "opvreten" en nu moet ik ook al constant een stroom van complimenten aanhoren als we op straat lopen. Tja, een hondenleven valt soms niet mee hoor. Jullie begrijpen toch hopenlijk wel, dat ik dit ironisch bedoel, h?, want een ouwe knuffel- en vrij-hond als ik, hoort natuurlijk niets liever. Het is heel goed voor mijn zelfvertrouwen en dat is natuurlijk weer ontzettend goed voor mijn gedrag aan de riem. Ik beloof dat ik mijn best blijf doen, zodat er binnenkort nooit meer over mijn "mindere puntje" geschreven hoeft te worden. Een lieve lik van Tiffany, een geweldige hond.

PS,
Plukken hoor, de teller staat deze maand al behoorlijk hoog. Kan natuurlijk nog veeeeeeeeeeeel hoger.

10-4-2008 eitje...
Makkie, eitje, simpel.Het is maar hoe je het wilt noemen, maar....... ik heb het onder de knie. Het keurig netjes meelopen aan de riem, NAAST de vrouw. Zij had de hoop al een beetje opgegeven, dat ik dit ooit goed ging/wilde leren, want ik heb een behoorlijk sterke wil, hoor. Dat heb ik pas later laten zien, moest er natuurlijk eerst helemaal zeker van zijn, dat ik kon blijven. Ze had me al veel eerder moeten aanpakken( mijn zieligheid ligt tenslotte al bijna een half jaar achter me) en ik wilde me nu toch wel graag van mijn nog betere kant laten zien. Het mooie hiervan is, dat Scarlett nu ook weer een stuk rustiger meeloopt en zich ineens weer van alles kan herinneren. Gelukkig maar, want tenslotte lopen we veel gezamelijk aan de riem en de vrouw vind het "eindelijk" een stuk leuker worden op straat. Mijn enige nadeel blijft, dat ik tegen veel honden tekeer ga. Niet altijd heel "lelijk", vaak betekent mijn geblaf ook dat ik zo dol graag even naar dat andere hondje toe wil, maar ja, zo vatten niet alle andere baasjes dat op. En moet je mij een koppeltje eendjes, ganzen of wat dan ook voorbij zien lopen... Met inspanning, trippelend op de voorpootjes (want ik wil ze tenslotte het liefste te pakken nemen), maar ik hou me in. Knap van mij, h? Ik ben ook weer aan de beterende poot. Vorige week vrijdag was ik een echt zielig hoopje hond. Spugen, rillen, koorts. Blijk ik waarschijnlijk teveel maagzuur te hebben, het woord maagzweer viel ook heel even en ook stress heb ik gehoord. Dat laatste valt natuurlijk wel een beetje te verklaren. Dat bouw je tenslotte op in de loop der jaren, maar enfin, het gaat nu weer veel beter. Ik bleef alleen af en toe pieperen van pijn, maar waarvan of waaraan? Ze konden het ook gisteren niet ontdekken bij de dierenarts. Ben helemaal gekneed en gedraaid, maar ja dan geeft een rechtgeaarde-spaanse-ex-straathond natuurlijk geen kik. OK, heb sinds het 1e pilletje niet meer gepieperd, dus wachten we het maar weer even af. Alles functioneert verder naar behoren en ik heb zelfs vanmorgen weer met Scarlett gedold. Dat is er namelijk de laatste week wel bij ingeschoten, was me te gevoelig en wild allemaal. Gistermiddag wel heerlijk in het zonnetje gelegen en vanmiddag ben ik het weer van plan. Ik vind die koperen ploert heerlijk. Het kan mij niet warm genoeg zijn. Scarlett zoekt liever een schaduwrijker plekje op. Jullie horen weer van me als ik helemaal ben opgeknapt, want dr gaan we natuurlijk allemaal vanuit. Tiffany

Deze foto is al wat ouder, maar ik doe er mijn jongste baas een heel groot plezier mee!

1-4-2008 voor mijn kinderen
Haai Roebya en Spikey,
even een berichtje aan jullie 2-tjes. Jullie zien er goed uit, zeg, jullie hebben veel van elkaar weg. Beiden lijken jullie weer op mij en daar behoeven jullie je beslist niet voor te schamen, hoor. We mogen er zijn met onze trotse koppies. Met mijn fotootjes probeer ik jullie even te laten zien, waaronder ik elke dag te "lijden" heb. Neen, ik bedoel niet die jongeman op de foto, maar dat hondje, dat zich erweer tussen gewurmd heeft. Scarlett heet ze, zoals jullie vast wel weten. Als jullie echter goed kijken, kunnen jullie zien, dat het met mijn "lijdensweg" wel heel erg meevalt. Ik zit met mijn ogen dicht te genieten van de aandacht van mens en dier. Blijf vooral gelukkig en gezond met jullie baasjes en goed luisteren, h!
Jullie moeder, Tiffany.


PS Ik gun jullie ook zo'n stiefbroer of -zusje. Wie weet? Gewoon blijven zeuren.

27-3-2008 Eniiiig...
Ik wilde vandaag eigenlijk nog niet "loggen, maar las ineens een berichtje over mijn zoontje Romo, nu Spikey geheten. Nou ja, zoontje kun je hem niet meer noemen, hij is mij boven de kop gegroeid. Ik ben zo'n 55 cm en 25 kilogrammetjes en heb sinds mijn sterilisatie wat meer moeite om het zo te houden. Maar samen met het vrouwtje letten wij goed op de pondjes. Ja, ik wist wel, dat ik geweldige kinderen op de wereld had gezet, al hoop ik voor de adoptie ouders, dat mijn kindjes wat minder vogel, eend en waterhoen gericht zijn. Mijn jachtinstinct is op dit moment flink aan het opspelen, dus kom ook ik niet meer los in het park. Exit park, dus. Ontzettend jammer, want ik heb
daar met Scarlett geweldige maanden gehad. Hoewel ik heel goed luister, is het toch niet echt vertrouwd meer om mij daar los te laten. In het najaar zal alles wel weer beter gaan, dan gaan de vogeltjes tenslotte weer zuidwaarts. We oefenen nu flink aan de riem en dat was toch ook wel nodig hoor. Ik liep de vrouw dan wel niet meer vr de voeten, maar dat gespierde lijf van mij bleef maar trekken. Ik word nu wat strenger aangepakt, ik hoorde het vrouwtje (vooral tegen zichzelf) zeggen, dat ik nu niet zielig meer ben en dus best een beetje aangepakt kan worden. Ze heeft gelijk, het uitlaten moet toch wel een beetje aangenaam zijn, nietwaar? De vrouw wil dolgraag hele einden met ons wandelen, maar na een halfuurtje stond het zweet op dur lip, waren haar armen "lam" en haar polsen en ellebogen pijnlijk. Terecht dat ze het niet meer pikt van me en eerlijk is eerlijk, ik ben slim genoeg om haar "wensen" op te pikken. Dus gaat het steeds beter met ons 2tjes aan de riem. Jullie merken het wel h, ik ben helemaal blij om te horen dat het in ieder geval met 1 van mijn kinderen erg goed gaat. Tot schrijfs.

23-3-2008 gezellige???

Ja, gezellige Kerst, pardon, Paasdagen.











Na ons sneeuw-uitje is het weer heerlijk rusten op "onze"
2-zits bank.




14-3-2008 wat nu weer?????
Moeten jullie nu eens kijken. We hebben een "plinten-knager" in huis. Ik las bij Aicha/Tessa, dat er bij haar in huis "iemand" aan de gordijnen heeft gehangen, nou wij hebben dit dus. We weten hier allemaal wel wie het geweest is hoor, mijn (zich snel vervelende) zusje. Wat zou ze hier zijn geworden zonder mijn rustgevende invloed? Ja, ik ben een stuk rustiger van aard, maar natuurlijk ook blij, dat ik door Scarlett juist weer een beetje word opgepept. Ik zou anders waarschijnlijk zo'n oud-aandoend-slaperige hond zijn. Krijg er nu de kans niet voor. Met mijn voorpoot gaat het een stuk beter, al blijft het wel een zwakke plek van me. Wat wonen er heerlijk veel eenden, waterhoentjes, meerkoetjes ed. in Nederland, h? Ondanks mijn wat mindere zicht, zie ik hun allemaal prima. Ik kan mij ook moeilijk beheersen als het op achtervolgen aankomt. Op zich allemaal prima, maar van de week zwom ik zelfs achter een paar eenden aan. Dat werd door de vrouw allemaal wat minder gewaardeerd. Niet, dat ik niet mag zwemmen of zo, maar aan de overkant van vijvers en sloten bevinden zich nu eenmaal straten met verkeer. En zij is sinds Scarletts actie, maar ook door het lezen van een paar weblogs op deze site een beetje bangerig geworden. Het kan zomaar ineens fout aflopen als wij onze neus achterna gaan. En we kunnen allemaal nog lang niet gemist worden, nietwaar? Hou jullie haaks en doooooooooooooor blijven plukken. Tiffany.

29-2-2008 wie van ons?




We konden het gistermiddag maar niet eens worden over de vraag "wie van ons mag het prinsesje op de erwt spelen?".








Dan allebei maar een beetje in de hoofdrol.

25-2-2008 tis mijn beurt
Ik mag weer eens bloggen, maar heb weinig te melden. Het gaat "gewoon" geweldig met mij. Ik ben helemaal losgekomen. M.a.w. ik durf door het hele huis te lopen, stap gewoon (maar nog wel voorzichtig) naar binnen, na het uitlaten, lig overal, speel uit mezelf en daag uit. Kortom we kunnen gerust stellen, dat ik een volkomen normaal Nederlands honden-leven leid. Ik begon een paar weken geleden een beetje mank te lopen met mijn rechter voorpoot. Ook het opstaan na een rustperiode veroorzaakte wat start-problemen en pijn, maar sinds ik elke dag een lepel Gelatinaat van Primeval door mijn eten krijg, loop ik bijna weer als een kievit en sta veel gemakkelijker op. Het is echt een aanrader voor elke baas die deze problemen herkent. Je kunt het gewoon in de dierenspeciaalzaak verkrijgen en mocht het onverhoopt niet helpen, dan kan de dierenarts en evt. speciaal voeding alsnog geprobeerd worden, nietwaar? Het zonnetje schijnt gelukkig even, dus je vind mij wr op de 3-zitsbank, met de kop in de zon. Ja, ja, ik ben volkomen tevreden en straal dat nog steeds uit. Een mooie gespikkelde poot van Tiffany.

En jullie weten het, h? Blijven plukken............

8-2-2008 Ach ja...
Terwijl Scarlett vast begonnen is met het "Zomerklaarmaken" van de tuin, takken snoeien en aarde omscheppen, doe ik waar ik het beste in ben. Het liggen op de (in eerste instantie verboden) 3zits-bank, achter het glas in het zonnetje. Ja ik neem het er van, morgen regent het misschien weer, nietwaar? Je kunt mij gn luie hond noemen, maar ik hou wel van mijn gemak. Het liefst speel ik ook vanaf de bank met Scarlett. Laat haar heerlijk om me heen dartelen en reageer op mijn tijd met een geopende bek, een tik met n van mijn voorpoten en een licht gebrom. Ja ik heb mijn rust gevonden en ik denk zomaar, dat bijv. Elke mij nauwelijks zal herkennen. Om de n of andere reden is mijn lijf behoorlijk veranderd. Ik ben veel steviger, heb een brede borst die nu heel goed uitkomt en wonderlijk genoeg ook een heel andere achterkant. Ik heb nu zeer gespierde dijen, zonder mijn vrouwelijke lijnen te zijn verloren. Neen, ik zie er prima uit(al zeg ik het zelf). Ga nog even door met zonnen en hoop, dat jullie net als mijn vrouwtje flink doorplukken aan de appelboom. Tiff.

29-1-2008 gewoon een dinsdag
Een gewone dag, ja. Ik lig heerlijk op het door de baas getimmerde houten bankje. Ooit, 3mnd geleden nog maar, was het keurig bekleed, lekker zacht voor onze koppies en pootjes, maar op de n of andere manier is de bekleding verdwenen (Scarlett weet daar meer van volgens mij). Maar goed, er liggen nog steeds een kussen en een dekentje op, dus zo beroerd is het nou ook weer niet. Toen ze me vonden lag ik met mijn 6 puppies tussen de cactussen. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden en ik wil er ook niet meer aan denken. Maar als je dan weer leest, dat er nog steeds honden worden gevonden op de meest vreselijke plekken, dan hoop je toch echt, dat dr nu eens een einde aankomt.
Ik slaap nog even door, krachten verzamelen voor de volgende loopronde en het speeluurtje met mijn grootste vriendin, Scarlett.
PS. Jullie plukken toch wel flink door, h?
Tiffany.

18-1-2008 geweldig
Dat vinden ze me hier (steeds meer). Ik ben zo'n lief en tevreden beest, maar wel eentje, die zich toch niet de "kaas van het brood laat eten". Bijna onbegrijpelijk, dat een hond n zo'n hondenleven, zich zo snel kan aanpassen en z vreselijk lief en betrouwbaar is. Gisteren zei zo maar een vrouw in het park, wat is dt een blije hond zeg. Ja het valt zelfs wildvreemden op. Sinds deze week gaan we ge3-n, ik los en Scarlett aangelijnd, door het park. (Jullie hebben kunnen lezen, waarom Scarlett "tot dit lot is veroordeeld"). Ik doe mijn ding, achter vogeltjes aan, loeren naar elke eend en reiger die daar vertoeft, maar eigenlijk (diep in mijn hart) loop ik het liefst lekker naast het vrouwtje. Als we thuiskomen, willen de achterpoten al steeds beter naar binnen, zettel ik me in een stoel en wacht, tot mijn lichtelijk onrustige rennerige zusje Scarlett terugkomt van haar fietsrondje. Fijn, dat ze er weer zijn, maar ik ben sowieso tevreden. Ze zijn hier ontzettend blij, dat ik mij zo geweldig gedraag en mij zo op mijn gemak voel. Jullie lezen het wel weer, niets byzonders te melden, behalve dat we het heerlijk hebben met elkaar. Tiffy.

PS Vergeten jullie niet om appeltjes te plukken van de Euroboom?

12-1-2008 waar lig ik?
Natuurlijk overal waar er een streepje zon door de ramen komt. Oorspronkelijk wilden de bazen niet, dat wij op de grootste bank lagen( we hebben tenslotte al genoeg ligruimte opgeeisd), maar ze hebben het hier maar opgegeven. Zo zielig h als ik niet volop kan genieten van wat het zonnetje te bieden heeft. Het gaat gewoon geweldig met me. Ik ben een stuk gevulder. Mijn aanvankelijke "zwabberende" uitgezakte tepelbuikje is nu prachtig strakgetrokken, zonder chirurgische ingreep overigens. En ik glans en straal en ben zooooo ontzettend lief en dankbaar. Alleen als ik aan de riem zit wil ik nog weleens een beetje "lelijk" doen tegen andere honden die ook aangelijnd zijn. Maar dat is gewoon des honds nietwaar? Het geeft het vrouwtje wel een heel veilig gevoel, voor zover zij dat dan nodig heeft. Sowieso komen er weinig mensen in onze buurt als wij samen wandelen. Herkennen jullie dat? Twee honden en dan nog wel een "zwarte" n een "herder", je zou er bang van worden. Gelukkig vind iedereen die ons kent ons wel erg lief. De schapen in het park zijn gisteren weggehaald, waarschijnlijk om binnenkort te lammeren en dat vindt ons vrouwtje helemaal niet erg, want Scarlett wil voortdurend op dt veldje rennen. Heb ik gelukkig voor haar geen last van. Ik ben het liefst bij haar in de buurt. Tiffany


2-1-2008 Hieperdepiep
Hoera............. mijn laatste kind/pup is geadopteerd. Mijn jaar is nu helemaal goed begonnen. Heel veel geluk gewenst Rato!
Tiffany/Rosa King





PS. Dit waren we met z'n allen in Fuerteventura. Je kunt precies zien, wie jij bent.

(Hopenlijk gaan je adoptie-ouders een weblog bijhouden).

26-12-2007 2e kerstdag
De 1e Kerstdag ben ik prima doorgekomen, hoor. s'Middags nog heerlijk naar het strand geweest, maar daar ging ik wel erg ver uit het zicht van de bazen. Meeuwen, h, ik kan geen vogeltje voorbij zien huppen of vliegen of ik moet erachter aan. Scarlett vaart dan helemaal blind op me en holt heerlijk met me mee. Alleen vonden ze ons gisteren dus een beetje al te vrij en waren ze opgelucht toen we weer in de buurt kwamen. In het park kun je me regelmatig "spotten", zittend onder een boom en zielig piepend. Dat betekent dan dat er een vogeltje boven op een tak zit, waar ik niet bij kan. Ik ben een mix van een Braque en die schijnen ooit "opgeleid" te zijn voor de vogeljacht, vandaar dus.
Nu ben ik wat rustiger, heb vanmorgen veel gras en bladeren gegeten en het ook weer uitge"kotst", dus zal mijn maag wel een beetje van streek zijn. Vrouwtje allang blij, dat de boel eruit kwam, want ik heb al heel wat gras, takjes en blaadjes naar binnengewerkt de afgelopen mnd. Vanmiddag ben ik vast weer opgeknapt en zal me weer helemaal "geven" in het park. Nog een gezellige 2e kerstdag gewenst, Tiffany (de hond, die steeds meer "los"komt en praatjes krijgt, maar ook zo ontzettend lief is).

14-12-2007 leukste kersthond?!
Of ik de leukste kersthond ben, weet ik niet, maar wel n van de vreemdste denk ik zo. Sinds mijn komst en die van een extra grote mand, plus zelfgemaakt 1-persoons-ligbankje, is er hier in de toch niet al te kleine huiskamer, gn plaats meer voor een kerstboom. Nu kunnen ze er hier niet z erg mee zitten hoor, te meer omdat ze (welja zeg het maar)ook niet zo'n groot vertrouwen hebben in ons tweetjes als het op aarde en takken in huis, aankomt. M.a.w. ze zijn een beetje "bang" dat wij een eventueel boompje zouden uitgraven en ons tegoed zouden doen aan de takken. Daar valt wat voor te zeggen in ons geval, want in bos, tuin en park, doen we dat tenslotte ook. Dus staan hier her en der verspreid een paar kleine, ongelooflijk kitscherige nepboompjes verspreid, waaruit het vrouwtje, geloof het of niet, toch ook wel enige voldoening haalt. Alleen wil het geval,dat IK er regelmatig aan probeer te snuffelen. Er staan er een paar lekker dicht bij mijn ligbankje op een kastje en als ik op mijn achterpoten sta ben ik behoorlijk groot. Niet alleen wil ik er aan snuffelen en er in bijten, maar ik produceer dan ook een heel zielig gepieper en een soort van gebalk. Echt, dat heb ik jullie nog nooit verteld, maar ik maak een soort van ezel-balk geluid als ik zielig wil overkomen. Kortom, wat er van die, nu al trieste boompjes terecht gaat komen, ik durf er mijn poot niet voor in het vuur te steken. Ik ben een beetje bang dat ze moeten sneuvelen in de nabije toekomst. Ik hou jullie op de hoogte, Tiffany.

4-12-2007 hellp...
Ik word hier nog eens "dood"geknuffeld (maar niet heus). Elke keer als er iemand langs mij loopt, ik lig dus 9 van de 10 keer op die heerlijke zachte stoel, word ik geaaid en geknuffeld. Ze kunnen zich hier gewoon niet inhouden, vinden dat ik het uitstraal. En........jawel, ze hebben gelijk, ik vind het heerlijk om geknuffeld en geaaid te worden. Ik glimmmmmm gewoon. Op straat, aangelijnd, kan ik al zeer behoorlijk meelopen. Heb het gesjor en getrek, liefst vr de voeten van de vrouw, opgegeven en gedraag me al bijna als een hond, die vanaf pup opgevoed is. Ze stellen hier heus niet zveel eisen aan opvoeding, hoor, gewoon normale dingen, maar netjes meelopen is toch wel belangrijk,ben ik achtergekomen. Opvallend is wel, dat Scarlett er sinds ik in huis ben, een beetje met de pet naar gooit (de opvoedkundige eisen bedoel ik). Zitten doet ze vaak pas ndat ze naar mij heeft gekeken, zo van: wat doet Tiff, gaat die zitten, OK dan ik ook. Maar al met al hoeven ze zich hier niet voor ons te schamen. Jullie lezen het wel weer, h? het gaat hier prima. Soms heb ik er wel eens wat moeite mee om zo te genieten, omdat er nog zoveel "hulpbehoevenden" in Spanje zitten, maar vlg de vrouw MAG ik genieten van mijn huidige leventje. Dat blijf ik dan ook maar doen. gr. Tiffany

22-11-2007 mistig
Tja, het is een mistig dagje, maar niet in mjn hoofd,hoor. Ik zie alles steeds helderder. Liefde, zorg, gezelligheid, spelen, eten etc., het gaat hier maar door. Ik ben er nu helemaal van overtuigd dat ik mag blijven en dat straal ik dan ook uit. Mijn vacht glanst, ik heb weer alle haartjes terug op de plekken waar ze behoren te zitten en mijn ogen kijken steeds vrolijker de wereld in. Ook IK krijg complimenten over mijn uiterlijk, ben dus echt niet het "lelijke" zusje vn. Ik ren met een koninklijke stijl (beetje uitgestrekt dus) en kan ook heerlijk uit de hoogte kijken vanuit mijn stoel. M.a.w. mijn eigen ik komt steeds meer te voorschijn. Na een rondje buiten zijn vind ik het ook heerlijk om weer thuis te zijn, maar het huis nstappen vormt nog altijd een beetje een barrire voor me. Mijn voorpoten gaan zeer gewillig, maar die aan de achterkant willen niet zo van harte. Sta ik eenmaal in de gang en wordt mijn riem afgedaan, dan blijf ik nog even staan als een "geslagen" hondje en druip dan langzaam af naar de huiskamer. Daar eenmaal aangekomen is alles weer OK met me, krijg ik weer praatjes. Dit zelfde verhaal speelt zich af bij de achterdeur, 'kweet zelf niet zo goed waarom, maar het zal wel slijten, denken jullie ook niet? Tiffany.



16-11-2007 nog eventjes
Ja, nog een paar dgn. Vrouwtje dacht eraan, om a.s. di. met ons naar de dierenarts te gaan, om onze buiken met littekens, te laten checken. Het zal tijd worden, zeg. Vooral Scarlett is bijna niet meer te houden, tijdens de verplichte wandelingen aan de riem, ze is dan ook nog maar net 11 mnd + 1 dag, h. Valt voor de vrouw absoluut niet mee om ons een beetje gedeisd te houden. Wat nou herstellen n een sterilisatie? Natuurlijk is iedereen ook erg blij, dat het met ons alweer zo snel goed gaat, maar het blijft nog een paar dgn afzien. We verheugen ons ontzettend op het loslopen en rennen in het park. Ik heb intussen al behoorlijk goed door, hoe ik moet meelopen aan de riem en ook, dat ik niet alles en iedereen moet "aan/toeblaffen" als ik schrik. Auto's en allerlei andere harde geluiden zijn niet altijd aan mij besteed en dan is mijn zusje ook nog zo'n held (maar niet heus), maar goed, ik ben hier pas een mnd en heb mij sowieso al heel snel en goed aangepast. Ze hebben hier eindelijk weer een echte knuffelhond. Scarlett is meer van de "als het hr uitkomt"-knuffels. Ik geniet van iedere aai die ik krijg en laat ik wat dat betreft nou helemaal aan mijn trekken komen! Tiff

10-11-2007 rara wat is dit?
Links zien jullie een ongekookt stukje macaroni en dat grjze ding rechts..... is het kogeltje dat uit mijn buik is gehaald. Gisteren, tegelijk met mijn sterilisatie. Valt behoorlijk tegen dat formaat, h? Enfin, ik ben er weer vanaf en lig vandaag nog bij te komen van alle consternatie.
Mijn voorgenomen oogoperatie kon niet doorgaan, omdat er teveel litteken weefsel zit. Ik moet het dus verder doen met mijn oog zoals het is. Hopenlijk wordt het zicht niet minder, maar mocht dit wel het geval zijn, dan moet Scarlett maar meer voor mij gaan uitkijken, daar zijn we tenslotte zussen voor. Zal ze zeker doen, ze is ook z lief voor me en laat me heerlijk rusten. Nu zij nog a.s.maandag. Natuurlijk sleep k haar er dan weer door. Tiff.

6-11-2007 spannend..
Spannend ja, dat gaat het worden komende week. Vrijdag word ik gesteriliseerd n tegelijkertijd aan mijn linker oog geopereerd. Het gaatje in mijn netvlies dat ik in Spanje heb opgelopen is niet goed geheeld en daardoor wordt mijn oog niet goed doorbloed. Ik zie er al minder mee, dus wordt het de hoogste tijd, dat ik er nu zodanig aan behandeld wordt, dat de rest van mijn "zicht" behouden blijft. Het vrouwtje is nu al een beetje "van de rel", want de maandag erna wordt Scarlett ook gesteriliseerd. Maar ze zijn hier toch het meest "aangejurkt" met mijn oog. Verder ben ik gezond als wat hoor en ook blij, dat ik geen pups meer hoef te krijgen. Ik heb mijn porties wat dt betreft wel gehad. Tegelijkertijd met de sterilisatie wordt er "nog even" een kogeltje uit mijn buikwand verwijderd, dat heb ik ook te danken aan die lieve Spanjaarden, je zou er nog een loodvergiftiging van oplopen op je ouwe dag. Gelukkig maar dat mijn dierenarts zoveel professionaliteit en lieve zorg uitstraalt, het gaat helemaal goedkomen met mij. Duim maar voor ons tweetjes, over 2 weken is dan alle leed weer geleden en zien ze mij voorlopig niet meer terug bij de dierenarts. Tiffany.

31-10-2007 14 dagen
Jullie lezen het goed, ik ben hier l 14 dgn in huis. Als je me hier bezig ziet, zou je kunnen denken, 14 jr. Zoals jullie in Scarletts weblog hebben kunnen lezen, zijn er van Scarletts heilige lig-plekjes geen n meer heilig. In tegendeel. Vanochtend toen de bazen even van huis waren, heb ik me heerlijk in de stoel gesetteld met, jawel, 1 kussen voor het hoofd erbij en 1 kussen vr de stoel op de grond (stel: ik val eruit tijdens het dromen en bezeer me). Die kussens kwamen van de bank, heb ze zelf maar even gepakt en ik moet zeggen, het kon niet comfortabeler. Dus voel ik me hier thuis? Absoluut. Durf nu ook gewoon een speeltje te pakken en mezelf te amuseren. Ben ik dt zat, dan is Scarlett er nog altijd om mee te spelen. De eerste 11 dgn was er geen beweging in mijn achterwerk te krijgen als iemand ZIT zei. Ze konden duwen en trekken (zachtjes natuurlijk) totdat ze een ons wogen, maar nu.... doe ik het uit mezelf en krijg daarvoor dan een heerlijk brokje. Mijn favoriet is zo'n zachte van Frolic. Ik hoef verder niet zo veel meer te leren, hoor, nu alleen nog het meelopen aan de riem. Ik kan het wel zonder trekken, maar heb de neiging om precies voor de voeten van de vrouw te lopen, ipv ernaast. Maar afgaande op mijn ZIT-prestatie, zal de aanlijn/meeloop actie ook wel spoedig gaan lukken. Het gaat sowieso natuurlijk wat moeilijker als je met 2 honden naast elkaar moet lopen. Dan ook nog altijd die oudere pup, die in je nekvel hangt en hijgt....Maar begrijp me goed, ik zou niets anders meer willen, lik van Tiffany.


foto 1 voor het eerst op het strand. HEERLIJK


foto 2 sorry Scarlett!!!


foto 3 vriendinnen
24-10-2007 blij????????
Nou, dat lijkt me wat te "lauw" uitgedrukt. Lieve mensen, ik ben dollllllgelukkig in mijn gezinnetje. Ik heb nooit kunnen vermoeden, dat het leven (ook zonder mijn puppies) z mooi kon zijn. Via Scarletts weblog hebben jullie natuurlijk al over mijn komst kunnen lezen, maar om de beurt gaan wij 2-n jullie op de hoogte houden. Ik ben 8 dgn geleden opgehaald in R'dam, waar een lieve Ingrid mij en mijn kids, de 1ste opvang verleende. Persoonlijk dacht ik, dat daar mijn toekomst lag, want ik voelde me daar prima thuis (op de bank). Maar neen, 2dgn later stonden mijn echte adoptie-ouders voor de deur, met Scarlett van 10mnd. We hebben even geruzied, tenslotte was het voor mij een hele stap om de kinderen achter te laten, maar in de auto ging het al een stuk beter met ons. De rest van mijn verhaal is alleen maar positief. Scarlett en ik zijn 8 poten op 1 behaarde cq uitgezakte tepelbuik (kan ik niets aandoen, heb meerdere nestjes pups op de wereld gezet), werkelijk alsof we altijd samen zijn geweest. We zijn gek op de bazen, ik luister naar mijn naam alsof ik altijd Tiffany heb geheten en ik kom steeds meer tot rust. Ik hou jullie op de hoogte en doe er een paar fotootjes bij.

Elke, ik hoop dat je nu helemaal gerustgesteld bent, want echt: IK HOOR HIER THUIS. gr. van een happy Tiffany.