Weblog

Elton

22-6-2010 Eton, een eerste update
Lieve mensen van RDE,

Het is al weer bijna 2 maanden geleden dat Eton, toen nog Elton, in ons leven kwam. Eerst via een foto op pets.be en op jullie site en op 5 mei, bevrijdingsdag, dan ook echt in levende lijve. Na eindeloze files en oponthoud onderweg vanuit Frankrijk, was het pas tegen negenen 's avonds dat we echt kennis konden maken met elkaar. Onze kleine pup Maple was al een paar uur lekker druk want ze voelde wel dat er wat stond te gebeuren maar wat???? Dat ze naar huis zou gaan met een grote (stief)broer wist ze nog niet.

De eerste weken moesten we heel erg aan elkaar wennen. Eton had en heeft nog steeds heel veel last van verlatingsangst en het vrouwtje heeft dan ook honing aan haar achterwerk want waar zij gaat, gaat Eton ook. Het is een groot kroel konijn die het liefst bij je op schoot kruipt. Beetje lomp en onhandig, lekker onbehouwen met dat slungelinge lijf van hem. Het is een prima waker hoewel, zelfs op de klok of het signaal van de vaatwasser of oven gaat het Eton-alarm af. Ach het is ook niet niks als je zo vanuit je vertrouwde omgeving wordt gedumpt en dan na een tijd in het asiel te hebben gezeten waar je weinig aandacht kreeg, uiteindelijk een uren durende autoreis maakt om vervolgens in een nieuw huis te belanden met mensen die ook nog een vreemde taal spreken. In dat huis hebben ze ook nog katten en wat hij daar mee moet, dat weet Eton nog steeds niet. Hij vindt ze spannend en eng maar ook heel erg leuk om op te jagen. De katten wonen dus sinds zijn komst al buiten en in de garage. Dat vinden wij en Maple wel erg jammer maar we hopen dat de tijd zal leren dat ook dat goed komt. Wandelen aan de lijn en los gaat prima! Totdat we weilanden met paarden of koeien in het vizier krijgen. Die zijn nl. onweerstaanbaar en wat dacht je van vogels en wilde ganzen die opvliegen in het veld????? Maple vindt het prachtig als Eton er voor gaat en meneer en mevrouw hebben dan ook samen de grootste lol. Maple weet dat het niet de bedoeling is en 'stookt' haar grote broer stiekem op. Zij blijft uiteindelijk aan de rand van het weiland of veld zitten en Eton vliegt er wel doorheen. De asperge-boeren hier in de buurt zullen ook niet altijd zo blij zijn met ons. Eton springt over de heuvels en Maple die hem dan een keer achtervolgt,springt er recht in.

Voorlopig mogen de 2 rakkers dus maar even niet meer los bij gevulde weilanden en net aangeplante akkers....

Samen gaan ze iedere donderdag op cursus. Maple kijkt toe hoe Eton zijn best doet in de beginnersklas en Eton volgt Maple in het daarop volgende uur tijden haar gevorderden klasje. Hij mag in de pauze wel eens lekker mee dollen en dat vind ie wel prima. Bij de hondenschool zijn ze er van overtuigd dat Eton een kruising Duitse Herder x Anatolische (Turkse) Herder is. Een van de instructeurs heeft nl. een Turkse herder en hun koppen lijken echt als 2 druppels water op elkaar. Ze zijn er daar dan ook net als wij helemaal weg van.

In onze vriendenkring is al vaak aangeboden dat Eton wel mag komen logeren of zelfs voor altijd blijven: "Hij zou hier heel goed passen bij ons in dit huis en deze tuin..... ;-)". Maar wij willen en kunnen hem niet meer missen en geloof maar dat ook Maple haar broer niet meer kwijt wil.

Vorige week is Eton gecastreerd. Omdat een van zijn wolfsklauwtjes (Hubertusklauwen)ontstoken was,hebben ze deze ook gelijk verwijderd dus vinden wij hem extra zielig. Nu 'terroriseert' hij het huis met zijn prachtige kraag die hem moet beletten om aan zijn hechtingen te likken. Niets is meer veilig als hij er langs wil want de opdracht: 10 dagen rustig aan, geen lange wandelingen, niet los rennen en niet spelen met zijn zusje, is natuurlijk een onmogelijke opgave voor zo'n lekkere jeugdige en levenslustige hond.

De kraag is dan ook een keer gescheurd en zit vol 'deuken' van het vooral maar doorduwen. A.s. maandag gaan we op controle en we hopen dan ook dat de kraag af mag!

Ik kan nog wel uren doortikken over de avonturen van ons schatje Eton en zijn lief zusje Maple maar daar ontbreekt me de tijd aan. Er staat nl. iemand met hele vragende ogen naar me te kijken en met zijn voorpoten signalen te maken dat het weer eens tijd is voor aandacht en een wandeling.

Tot een volgende keer!