Weblog

SKAI


22-4-2013 Skai, a star in heaven
Skais story. (rescued on 15/5/2008; died 15/03/2013)


Na het verlies van mijn 'Scara', een bull-terrier teefje, aan kanker waren mijn toenmalige vriend David en ikzelf pas anderhalf jaar later klaar voor een nieuwe stap in ons leven; een ietwat grotere hond erbij zou het plaatje perfect maken. Onze 'Poesie, ook al een geadopteerd beestje , zou dus een vriendje krijgen. Omdat we allebei van adoptie overtuigd waren (zoveel beestjes die een beter leven verdienden) maar tegelijk ook wilden dat hij/zij paste bij onze manier van leven, gingen we op zoek op het internet naar een organisatie die ons kon 'koppelen'. Zo kwamen we op jullie website terecht en waren meteen overtuigd van het nuttige werk dat jullie verrichten. Ik nam contact met jullie op en legde onze intenties uit. Of we bereid waren enkele kilometers af te leggen om kennis te maken en wat tijd door te brengen met enkele van de uitverkorenen ? Natuurlijk .

Op 15/08/2008, een vrije dag in Belgi, zo net voor het weekend, reden we vol verwachting en hopend om een goede afloop, helemaal tot in het verre Groningen en vandaar even de grens over, Duitsland in. Daar werden we hartelijk onthaald en voorgesteld aan een 3-tal beestjes. Al vrij snel werd duidelijk dat Skai, de kruising met z'n verleidelijke knalblauwe husky-ogen, ook nog eens de minst dominante en de rustigste was van de bende. Het klikte meteen. Dit zou hem worden.
Of we een beetje frans spraken ? Hij was op 15/05/2008 immers gered uit een frans asiel in Bethune en verstond geen enkel nederlands basiscommando. We praatten zachtjes op hem in en probeerden het woordje 'assis' . Hij ging meteen zitten. Super ! Dat zat dus goed. We twijfelden niet meer , Skai was 'the one' en we regelden de adoptie meteen. De 400 km lange terugrit naar huis stond volledig in het teken van het comfort, het welzijn van Skai. En het lukte perfect. Hij liep zonder riem niet eens ver bij ons vandaan bij een van de vele pitstops die we maakten en hij installeerde zich telkens weer zonder morren, rustig op de achterbank. Wat volgde waren zalige jaren met een fantastische en uiterst dankbare Skai. Voordat hij in het asiel belandde moet hij geslagen zijn geweest. De eerste paar maanden deinsde hij achteruit wanneer je iets wat op een stok leek in de nabijheid van zn kop of nek bracht. De blik in zn ogen sprak boekdelen. Maar hij leerde ons zo snel vertrouwen. Hij paste zich ook enorm snel aan z'n nieuwe omgeving en z'n huisgenootje 'Poesie' aan. Ze aanvaarden elkaar, maar meer dan dat was het niet. Behalve dan wanneer ik aan het koken was. Dan vormden ze een team om te zorgen dat er voor hen beiden iets te rapen viel
Mijn toenmalige vriend is ondertussen gestorven en ik ben een tijdje ziek thuis geweest. In die tijd was Skai mijn houvast, mijn steun, mijn alles; onze band werd nog hechter. Skai kreeg toendertijd ook nog eens extra aandacht van mijn ouders die dan ook alles voor hem over hadden. Tijdens mijn vakanties in het buitenland was hij dan ook echt hun hond.
Alle superlatieven schieten te kort om te beschrijven wat een fantastische hond hij was voor iedereen en alles : de liefste, de zachtste, de meest aaibare, enthousiast kwispelende ,aanhankelijke en babbelende knuffelhond met een uitgesproken voorliefde voor sneeuw eten en mensen om hem heen. De boterham bij de koffie s morgens, die was voor hem. De dagelijkse wandelingen waren hemels, zowel voor hemzelf als voor mij. Ik genoot ervan hem te zien genieten, neus in de grond en snuffelen en als het even kon ook wat rollebollen in de sneeuw. Hij genoot ook van de autoritjes die we maakten naar her en der. s Avonds, na een zware dag, samen gezellig in de zetel, dat was ons dolce far niente moment. Hij voelde ook perfect mijn stemming aan en likte mn gezicht als ik verdrietig was. Dat waren zijn bisous.
En dan zo'n anderhalf jaar gelden kreeg Skai een snelgroeiend kwaadaardig gezwel op z'n linker voor-elleboog. Een zware operatie met huidtransplantatie volgde. Een deel stootte af met een 3 maanden lange dagelijkse verzorgingstrip naar de dierenartsenpraktijk Malfliet als gevolg. Hij werd hun oogappel daar omdat hij zo lief zo rustig en gewillig de open wonde dag na dag liet behandelen. In die periode verbleef hij om praktische ook bij mijn beste vriendin en de kinderen, die vroeger zelf 3 Huskys hebben gehad , zo moest hij geen trappen moest lopen. Ieders zorg droeg bij tot de recovery van Skai. Op de ochtend van kerstavond 2011 sloten we deze episode af met een bezoek, in kerst outfit , aan de dierenarts. Skai was genezen maar er bleef altijd een kleine mogelijkheid tot herval.. Ze zouden hem gaan missen daar in de praktijk, dat was overduidelijk . Skai was hun lieveling .Met een hele tas aan lekkers en speelgoedjes trokken we met kerst naar huis. Ik had me geen mooiere kerst kunnen wensen; we zouden heel veel fijne momenten nog gaan beleven. Ik kocht een grotere auto, een break met een hydraulische vering die vrij laag naar beneden kon zakken zodat het in- en uitspringen voor Skai werd vergemakkelijkt. Wat volgden waren 1,5 jaar genieten, genieten en genieten. Hij werd beste vriendjes met mijn nieuwe vriend en zn dochtertje en de hele familie. Skai werd langzaam aan ouder maar bleef volledig zichzelf. Hij hechte zich wel meer en meer aan mn huisje en sinds een half jaartje kreeg je hem ook moeilijker de auto in, maar dagelijkse vrije wandelingen waren nog steeds een plezier. Hij vroeg stilaan ook meer om aandacht. Hij wilde meer geknuffeld en gemasseerd worden en genoot van rust en stilte in huis. Het werd stilaan een oud beestje maar helemaal niet knorrig of zo.
Afgelopen kerstvakantie merkte ik dat hij wat moeilijker ademde af en toe en zakte hij een keer door zn achterpoten en zn buik deed een beetje pijn als je er heel erg hard op duwde. Ik heb hem niet n keer horen grommen of echt pijn laten blijken. Diverse onderzoeken werden gestart en hij kreeg voor het eerst pijnstillers en ontstekingsremmers ter ondersteuning van zn door artrose geteisterde achterpoten. Na een week ging het alweer veel beter en genoot Skai al terug van de wandelingen in de sneeuw. Een echte diagnose hadden we niet, vermoed werd dat er een tumor in de hersenen aan het werk was, of de ziekte van Cushing, lever en milt waren opgezet en er werd te veel cortisol aangemaakt. Het zou afwachten zijn. Maar het ging goed met Skai tot hij begin februari twee epileptische aanvalletjes kreeg op 12 uur tijd . Hij kwam bij maar het herstel duurde toch vrij lang. Ik zag ook dat er opnieuw zwelling was in zn linker voor elleboog. Voor mij kwam het als een klap, ik voelde immers direct aan dat dit niet veel goeds betekende. De medicatie werd een weekje gestopt om onderzoeken, bloed echo biopsie, uit te voeren. En ja, de kanker bleek terug te zijn maar dan in een vrij agressieve en snel woekerende vorm. Mijn hart stond stil. Ik begreep dat we naar het einde toe aan het evolueren waren. Met de dierenartsen starten we opnieuw medicatie op en om de veertien dagen een check-up. Samen zouden we Skai de nodige palliatieve behandeling geven. Ik wilde alles doen om hem niet nodeloos te laten afzien. Opnieuw reageerde hij supergoed op de medicatie en was hij weer in zn gewone doen. Het was een doorbijtertje, zeker. En het idee dat ik Skai zou moeten loslaten was weer heel ver weg.
Tot de avond van 15 maart 2013. Ik keerde na mn werkdag terug en vond mijn ouders in tranen bij Skai op de grond. Hij lag vredig ingeslapen beneden aan de deur naar de garage. Mijn hart stopte nee, dit had ik niet verwacht nu nog niet. We hadden s morgens nog een superfijne wandeling gemaakt en lekker geknuffeld op de mat; Skai op de rug poten omhoog en genietend. Hard hem daar zo te zien maar tegelijk geruststellend; hij zou nu niet meer moeten lijden. Ik ben hem dankbaar. Hij nam de moeilijke beslissing die ik op termijn toch zou moeten nemen hebben. Het typeert Skai. De leegte die hij achterlaat daar heb ik geen woorden voor. We zullen hem allemaal missen, like crazy. Hij zit zo diep in ons hart.

Dank Rescue Dogs Europe , jullie bezorgden me de perfecte match. Skai en ik hebben genoten van de fantastische tijd die we samen mochten doorbrengen. Die mooie momenten neem ik voor altijd mee in mijn gedachten.

Het verdrietige maar dankbare baasje van Skai.
An.
22-4-2013 Fotootjes
Enkele fotootjes van Skai