Weblog

Mano


9-10-2007 Mano op de RDE-dag
Gezien mijn zusje carmen ook op de rescue-dag aanwezig zou zijn, hadden mijn baasjes besloten om mij ook maar mee te nemen! Ik heb ondertussen al wat angst overwonnen maar ik ben nog niet zeker van mezelf als ik tussen vele andere honden terecht kom!
Toch dachten mijn baasjes dat het een goede ervaring voor me zou zijn, en moest het niet gaan, dan zou ik in mijn mandje in de auto mogen rusten.
Daar aangekomen, vond ik het meteen best eng. Ik wilde niet meer mee aan de leiband lopen en wilde eigenlijk al meteen terug in de auto stappen.
Toch moest ik even kennis gaan maken met zusje carmen, maar we kenden elkaar niet meer... spijtig!
Daarna heb ik post gevat bij de dierenarts, ik kende die mensen en ben daar dan even tot rust gekomen terwijl mijn baasje bezig was met allerlei dingetjes!
Een tijdje later zijn we weer naar de auto gelopen om weer naar mn vertrouwde nest te rijden!

Ook al was ik niet op mijn gemak, het was toch geen slechte ervaring voor me... we hebben nu gezien dat ik na een tijdje toch kan rustig worden te midden van al die drukte en dat is toch ook al een stapje voorwaarts!
Maar ja, ik voel me prima hier thuis en mijn baasjes nemen mij dan ook niet elke dag mee... slechts wanneer we heel leuke dingen gaan doen en dan zal ik op termijn wel leren om een beetje te aarden in dergelijke situaties!

Hiernaast een foto van toen ik aankwam.. ik kroop meteen in de bosjes :)
Nu thuis gekomen ben ik weer helemaal blij en zelfzeker.. dus eind goed, al goed zeker?

Pootje aan carmen en yara en natuurlijk doris!!
23-8-2007 Seņor Mano
Hola iedereen,

Ik ben mano, broertje van carmen, doris en helena!
Toen ik aankwam was ik HEEL erg bang van ALLES! Ik vertrouwde niemand en wist soms niet waar kruipen van de schrik.
Gelukkig is het al een stuk beter met me. Ik vertrouw nu de mede-hondjes hier in huis en mijn baasje vind ik ook steeds leuker. Maar de andere mensen hier in huis vind ik nog steeds maar eng hoor.

Toen mijn vrouwtje een paar maanden geleden met me wilde gaan wandelen verzette ik letterlijk geen poot. Maar nu plak ik tegen haar been en dan vind ik het wel fijn! Zo fijn dat ik na een tijdje zelfs wat verder weg begin te lopen...

Maw... de wereld wordt elke dag een beetje mooier!

Hasta luego