Weblog

Nina


9-4-2007 En dan nu de foto's
Het is alweer een tijdje geleden dat er foto's van Ninah en Milo zijn geplaatst. Vanmorgen heb ik er weer wat gemaakt. Ze genieten volop van het heerlijke buitenleven met dit mooie weer.

8-4-2007 Dat was schrikken!!!
Gisteren waren we aan het werk in de tuin en de honden liepen heerlijk om ons heen te ravotten.
Opeens zag ik dat Milo hele dikke bovenlippen had en zijn neusrug was helemaal opgezet. Ik riep hem bij me en ik zag dat zijn lipjes wel heel erg dik waren. Verder merkte ik helemaal niets aan hem. Hij was vrolijk en speels. Ik heb de dierenarts gebeld en die zei me dat ik meteen naar de praktijk moest komen. De dierenarts was al bijna bij zijn bezoekadres maar is meteen teruggekeerd naar de praktijk na mijn telefoontje vertelde hij later. Ik was al de derde die ochtend met hetzelfde probleem. Gelukkig woon ik maar drie minuten van de praktijk af. Ik ben er direkt naar toe gereden. De dierenarts zag Milo en zei "het lijkt wel een boxer". De zwelling werd steeds erger. Het bleek dat de zwelling ook al bij zijn luchtwegen aan de gang was. Ik moest hem direkt wegen en hij kreeg een injectie om de zwelling af te laten nemen. De dierenarts zei, dat als ik niet was gekomen, het absoluut fout was gegaan. Naar de oorzaak kunnen we alleen maar raden. Het kan een insektenbeet zijn geweest, een teek of een beet van een pad die giftig is. We komen daar niet meer achter, maar geschrokken ben ik des te meer. Het gaat gelukkig nu weer heel goed met Milo en de zwelling is helemaal verdwenen.

Verder gaat het heel goed met de honden. Milo is inmiddels groter dan zijn moeder. Hij zit nu echt in zijn pubertijd en is erg ondeugend. Met Ninah gaat het ook fantastisch.

Ik zal binnenkort weer een paar foto's op de weblog zetten.

Groeten,
Anneke







24-1-2007 nieuwe foto
Even een paar nieuwe foto's op site zetten. Zoals je ziet kan Milo op de meest vreemde manieren in slaap vallen.
Het gaat heel goed met ze. Milo is nu 5 maanden en is bijna net zo groot als zijn moeder.
Volgende maand gaat Milo op cursus. Het zal me benieuwen hoe dat zal gaan.
Het alleen zijn blijft toch wel heel moeilijk voor ze. Het gaat telkens wel een stukje beter. Gelukkig hoeven ze niet vaak alleen te zijn omdat ik thuis werk. Maar als ik weg ben weet ik dat ze af en toe de heleboel bij elkaar gillen en ook als ik thuiskom gillen ze, maar dan van blijdschap. Ik probeer te doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik weg ga én ook weer terug kom.
Verder moet ik ze nog (proberen) af te leren dat niet iedereen het leuk vindt dat de honden direkt in de nek zitten als er iemand komt. Ze zijn gewoon niet te houden, zo blij zijn ze. Nu komen er gelukkig veel "hondenmensen" over de vloer, maar wanneer er mensen komen die dit niet leuk vinden, is het toch een probleem. Vooral Milo "bespringt" iedereen vanaf de rugleuning van de bank en hij is zo razendsnel dat ik hem bijna niet voor kan zijn. Aan de andere kant ben ik blij dat ze zo enthousiast zijn en op geen enkele manier bang zijn. Ze vinden alles leuk en zelfs het vuurwerk interesseerde ze helemaal niets. Het zijn kanjers en ik zou ze voor geen goud meer willen missen.

Groetjes,
Anneke

29-12-2006 Kerst met Ninah en Milo ..................
Ik, Milo, ging met mijn moeder Ninah en het vrouwtje ergens anders Kerst vieren. Vroutwtje had al wel verteld dat daar een hele grote hond was, maar dat hij superlief was. Na een rit van bijna een uur kwamen we aan. Vrouwtje nam ons mee naar binnen om kennis te maken. Groot dat die hond was ........ Ik besloot direkt om deze grote kanjer even weg te werken en heb uit alle macht zo hard mogelijk geblaft. Daar schrok hij wel van. Vrouwtje was boos op mij, maar daar trek ik me niets van aan ha ha. Dit was veel leuker. Jammer alleen, dat ik daardoor in de bench moest. Ik snapte er niets van. Het was juist zo leuk dat die grote hond door mijn geblaf op de bank sprong. De rest van de dag mochten we om de beurt door de kamer rennen. Wel gingen we nog een eindje wandelen. Nou ja wandelen? Het was meer stuiteren van de ene naar de andere kant. Omdat ik kennelhoest heb gehad en last heb van een halsbandje om mijn nek, kreeg ik een tuigje om. Nou daar kun je natuurlijk niet mee lopen. Je blijft of staan of je maakt een hele grote sprong vooruit. Wat een ellendeding is dat. Afkrijgen kun je hem ook al niet. De grote hond ging ook mee uit wandelen en telkens als ik bijna bij hem was, bleek het lijntje te kort. Ook alweer jammer.
Verder heb ik het best naar mijn zin gehad hoor. Ik heb heerlijk kunnen rennen en spelen en voor de rest geslapen in de bench samen met mijn moeder Ninah.

Groetjes van Milo en Ninah

19-12-2006 Twee maanden later ......
Inmiddels zijn Ninah en Milo ruim twee maanden bij mij. Ninah is twee weken geleden gesteriliseerd en dat is allemaal prima gegaan. Na de operatie had ze het heel erg koud en onder een paar dekens en met een kruik kwam ze al gauw weer op temperatuur. Het heeft me veel moeite gekost om haar rustig te houden. Na een dag "ziek zijn" had ze het al bekeken en vond ze dat ze alweer volop kon spelen en springen. Dit vond ik wat te ver gaan na zo'n operatie. Milo vond het een groot feest dat Ninah een rompertje aan had om te voorkomen dat ze aan de hechtingen zou komen. Je kon daar heel leuk aan trekken en die Ninah liet alles maar toe, zoals ze altijd alles maar toelaat.
Het alleen zijn gaat op dit moment een stuk minder goed. Die kleine Milo heeft een enorm volume. Ik wist niet dat er zoveel geluid uit één hond kon komen. We gaan het alleen-zijn maar weer opnieuw opbouwen.
De kerstboom heeft het tot nu toe overleefd. Ik had verwacht dat Milo op z'n minst wat ballen er uit zou halen, maar hij laat de boom met rust. Wel dacht hij dat hij z'n behoefte onder de boom kon doen, tenslotte doet hij dat buiten ook altijd toch! Niet helemaal de bedoeling dus. Hij had alles keurig onder een slinger begraven.
Tja en dan 's nachts ............ de bench was niet zo'n succes; op bed dus wel. Kennelijk had Milo het koud vannacht want hij was helemaal onder het dekbed gekropen, een diepe zucht en heerlijk knorren maar. Gelukkig hoef ik er's nachts niet meer uit voor ze. Milo houdt het goed vol tot de volgende ochtend.
Afgelopen week was Ninah niet helemaal lekker (dacht ik) en ben ik er 's nachts even uitgegaan om haar naar buiten te doen. Milo mee natuurlijk. Dat was een feest!!! Om drie uur 's nachts in de kou kun je ook fantastisch spelen en vooral niet komen als het vrouwtje bibberend van de kou buiten staat. Je kunt héél hard rondjes rennen over het grasveld en héél lang.
Bijgaand weer wat recente foto's van dit o zo leuke stel!!



24-11-2006 Ninah en Milo vervolg
We zijn nu ruim een maand verder en het gaat goed met Ninah en Milo. We hebben eindelijk de kennelhoest onder controle. Twee antibiotica kuren waren daarvoor nodig. Volgende week kan Milo eindelijk zijn laatste enting krijgen.
Milo groeit als kool. Toen hij kwam woog hij 2,2 kilo en na vier weken was dat al 4,2 kilo zonder dat hij maar ook iets te dik is. Hij eet als een bootwerker. Hij is heerlijk ondeugend, maar vernielt niets.
Zijn moeder Ninah heeft eindeloos geduld met hem. Want, o wat kan hij af en toe stierlijk vervelend zijn naar haar toe.
Ze kunnen al een uurtje alleen zijn zonder problemen. Ze zitten niet in een bench, behalve in de auto. Autorijden vinden ze beide heerlijk.
Kortom een heerlijk stel honden, waar ik ontzettend van geniet.

Anneke
4-11-2006 Ninah en Milo
Op 14 oktober j.l. hebben wij Ninah en Milo (haar 13 weken oude zoon, voorheen Louis) opgehaald.
Een heerlijk stel, lief, sociaal en totaal niet bang. Vooral Milo vindt het leven één groot feest. Hij is heel ondernemend. Wij hebben een grote vijver met Koi en we hebben hem al in zijn sprong uit de lucht moeten plukken voordat hij in het water belandde. Gelukkig ligt er een net over de vijver.
Ninah is alleen maar lief, lief en lief. Ze is zo'n dankbaar hondje en vindt iedereen heel aardig. Ze begint al "waaks" te worden en als ze iemand aan hoort komen blaft ze even om de bezoeker daarna uitbundig te begroeten. Ze lijkt af en toe een circushondje en loopt makkelijk op haar achterpootjes.
Milo is een heerlijke onbevangen pup. Treitert zijn moeder zoveel hij kan om daarna moe en voldaan op de eerste de beste schoot die hij ziet in diepe slaap te vallen.
Helaas kan ik nog niet naar puppycursus omdat ze beide kennelhoest hebben. Ze knappen nu goed op en gaan dus maar een paar weekjes later.