Weblog

Cádiz (Tessie)


19-5-2008 Hier Cadiz
Hóla!

Even laten weten dat alles goed met mij gaat! Renée heeft een eerste videofilmpje (nu eens bewégende beelden van mij) gemaakt. Ik ben érg cameraschuw. Als ik lekker bezig ben met graven of spelen stop ik onmiddellijk als Renée die camera op mij richt. Maar ja, het is wel een lief filmpje geworden hoor, ik kom een stuk bezadigder over dan ik in werkelijkheid ben, dat wel. Als ik zo nodig in beeld moet, dán als dame graag!!!

Poot Cadiz

6-3-2008 Filmpje
Youtube ligt even plat wegens onderhoudswerkzaamheden, dus kan Renee niks doen. Maar....uiteindelijk zal het wel lukken, toch?!

Poot Cadiz

6-3-2008 Filmpje
Hóla!

Ben ik weer eens. Renee heeft een kort animatie-foto-filmpje over mij gemaakt. Dit gaat zij nu proberen op mijn weblog hier te plaatsen.

Poot Cadiz

30-12-2007 Gelukkig nieuwjaar voor iedereen!
Hallo allemaal,

Erg lang niks van me laten horen. Bij deze dan; het gaat heel goed met mij, hoewel ik momenteel helemaal gék word van al het vuurwerk dat nu al afgestoken wordt hier in de stad. Ik vind er niks meer aan om te wandelen, sterker nog, ik wil helemaal niet wandelen. Schrik me bij iedere knal helemaal suf! Renée houdt mij 'nu aan het lijntje', zodat ik er niet in paniek vandoor kan gaan. Renée las net de tips over vuurwerk, hier op de site. Jammer dat zij deze niet eerder gelezen heeft. Met veel dingen moet je dus ruim van te vóren beginnen. Ik denk dat het voor mij morgen toch de z.g. vuurwerkpil van de dierenarts gaat worden, want mijn paniek is wel héél erg groot! Ik heb dan ook genoeg meegemaakt vroeger in Spanje. Enfin, binnen is het warm én veilig. Tegenwoordig lig ik overigens (zie foto) ook gezellig met die grote rooie kater op de bank!
Voor iedereen; hond, mens en andere dieren: Een prachtig, gezond en gelukkig nieuwjaar gewenst,

Poot Cadiz

27-9-2007 Ben ik weer eens!
Hoog tijd om weer iets van mij te laten horen. Het gaat reuze goed met mij! Ik ben twee weken naar de Dordogne geweest en dát was een groot feest. Ik had daar een heel bos voor mijzelf! Heb heerlijk op hagedisjes, kikkers en ander klein spul gejaagd. Ik doe het ook keurig in restaurants, ga rustig onder of naast de tafel liggen. En autorijden vind ik prima, ga lekker liggen dromen op mijn kussen tussen al die koffers. Ook nog een enorme schrik meegemaakt. De baasjes wilden gaan kanoën op de Dordogne en ik moest natuurlijk mee (word ook niet graag alleen gelaten). Aanvankelijk vond ik het wel erg mooi, ik mocht voorin het bootje zitten en heb zelfs een tijd met mijn voorpoten op de voorplecht leunend over het water gestaard en 'I am the king -nou ja, queen- of the world' in gedachten geblaft. Maar na zo'n anderhalf uur had ik het allemaal wel gezien. We waren zo'n 15 meter van de kant en ik besloot er uit te stappen. Maar op water kun je dus niet lopen, dat was één. Verder was het water ijskoud en de stroming heel sterk. Enfin, ik ging even kopje onder, maar werd direct aan mijn riempje weer omhoog getrokken en de boot 'ingeslingerd'. Voelde me bepaald niet prettig, maar Michiel en Renée hielden niet meer op met lachen. Tssss... Ik kreeg het behoorlijk koud en zat te rillen als een juffershondje. Uiteindelijk heeft Renée mij haar roze trui aangedaan en zo zijn we verder gevaren. Uhm, niet meer voorin het bootje hoor, ik ben tussen de twee peddelaars in gaan zitten. Water is beslist niet mijn ding. Als de baasjes in het zwembad bij het huis plonsden, riepen zij met een, mijns inziens ietwat vals lachje: "Kom dan Cadizsje, kom maar, het water is heerlijk". Dan nam ik snel de benen, wat denken ze wel?! Ach, verder alleen maar genoten. Das toch wel even iets anders hoor, zo'n enorm bos daar in plaats van het park hier om de hoek. Maar ja, hier terug in de stad mag ik weer lekker mee voorop de fiets en dat vind ik ook nog steeds erg leuk en gezellig. Let op mijn trotse houding voor in de boot (foto). Renée vond het nodig de foto van druipnatte 'mij' in roze trui ook te plaatsen. Okee, dat was het weer voor nu. De zon schijnt zowaar en ik ga zo naar buiten.

Poot van Cadiz.

10-8-2007 Long time, no see!
Veel te lang geleden, dat ik van mij heb laten horen! Maar hier ben ik weer. Ondertussen natuurlijk veel meegemaakt. Leuke dingen, zeker! Maar ook een drama afgelopen juli. Ik was met Renee mee naar een kunstmarkt waar zij - en ik- met haar schilderijen stonden. Prachtig weer, gezellige dag. Ik heb me vermaakt rond het kraampje en genoten van alle aandacht die ik van voorbijgangers kreeg. Aan het eind van de dag bezochten we nog een concertje ergens buiten en toen.....kwamen er plotseling een paar jongetjes aan die het leuk vonden om als strijdlustige ridders achter mij aan te rennen. Ik rende hárd voor ze uit. Sta ik plotseling oog in oog met een ENORME Sint Bernardhond. Grote schrik!! Renee riep mij, maar ik rende - helemaal in de war- de andere kant uit. Toen ik het gehijg van de grote Sint Bernhard echt niet meer dacht te horen ben ik pas gestopt.Maar waar was Renee? Ik zag haar nergens meer! Paniek. Het was hartstikke druk in de stad en hoe ik ook rondrende, ik vond Renee niet meer. Kon alleen nog haar lege kraampje vinden. Heb de hele nacht alleen doorgebracht in de stad. Wel zag ik overal papiertjes met mijn foto hangen en in de verte hoorde ik tot twee uur 's nachts Michiel, Renee en een aantal vrienden van hen om mij roepen. Eén vriendin kwam ik nog tegen, maar ik laat mij toch echt alleen 'vangen' door de baasjes! Het was een lange, angstige nacht. 's Morgens vroeg besloot ik toch nog eens te gaan kijken bij het kraampje waar we de vorige dag nog samen waren. Op dat plein zat een mevrouw - die ik niet kende- die mijn naam riep. Ik was zo moe en bang, en ach....ze zag er zeer vriendelijk uit, kortom, ik ben naar haar toegelopen en voor ik het wist hield ze me stevig vast op haar veilige schoot. De man die bij de vrouw was ging druk telefoneren. En plotseling, wie kwam daar als een gek om de hoek zeilen op haar fiets? Renee! Mijn hele mand voorop de fiets was ook al beplakt met mijn foto, tssss.....Ik hoor daar zélf in lévende lijve te zitten toch?!! Renee smeet haar fiets op de grond en de schootmevrouw liet mij los. We vlógen elkaar in de armen. Ik was door het dolle heen van blijdschap en die rare bazin van mij maar huilen. Toen gingen we naar huis, heerlijk. Water! Eten! Knuffels! Renee moest eerst allerlei instanties bellen om te vertellen dat ik weer terecht was. En haar vrienden natuurlijk. Ik ben meteen naar boven gesprint om Michiel ook maar eens flink af te lebberen, heb tenslotte twéé baasjes. Uh, sinds dit nare avontuur wijk ik helemaal geen moment van de zijde van mijn baasjes. Begrijp nu ook eindelijk héél goed wat "blijf" betekent! Overigens, de volgende dag, aan een LIJN toch maar, bij de kraam op de kunstmarkt werden Renee en ik verrast door 30 Leidse Sleuteltjes die onder leiding van Michiel een prachtig lied kwamen zingen voor ons tweeën. Een moeder van een Leids Sleuteltje had razendsnel een prachtige tekst bedacht op het nare feit dat we elkaar een hele nacht kwijt waren! Alle kinderen waren ook zó blij dat ik weer terecht was. En die Renee....tjongejonge.....weer tranen hoor! Van ontroering en pure blijdschap. Is kwispelen niet voldoende?
Enfin, alles is allang weer rustig en oké! En wij gaan snel met vakantie, naar de Dordogne. Er is mij verteld dat ik daar een heel bos voor mezelf heb. Heerlijk, bomen! Want, ik plas nog stééds als een vent!

Poot van Cadíz

17-6-2007 Zomaar even
Hallo allemaal,

Even laten weten hoe het met mij gaat. Ik geniet enorm van het leven, heb het zó naar m'n zin.
Ik hang wel heel erg aan Renée, dat is wel eens wat minder leuk voor Michiel. Als hij bijvoorbeeld 's avonds laat het laatste rondje door het park alléén met mij wandelt, wil ik eigenlijk maar één ding! Als een haas terug naar huis. Want daar is ze dan hč!!! Dus mag ik tijdens zo'n wandelingetje niet loslopen, want tussen het park en mijn voordeur ligt wel een straat en in mijn haast vergeet ik het zogenaamde links-rechts-links kijken voor het oversteken. Al twee maal heb ik mij uit mijn tuigje gemanouvreerd en sneller dan een hazewindhond zou kúnnen stond ik piepend voor onze dichte voordeur. Waarachter gelukkig Renée. Maar meestal doen we het laatste rondje met z'n vieren. De je-weet-wel-kater is namelijk half hond en wandelt met ons mee. Op gepaste afstand, maar eenmaal in het park maakt hij dezelfde gekke bokkensprongen als ik.
Thuis verdeel ik mijn liefde keurig over de baasjes hoor.
En ik begraaf mijn 'kauwstaafjes' nét zo lief onder het kussen van Michiel als die van Renée. Zo verras ik ze allebei telkens weer met iets lekkers! Ik ben sowieso gek op dingen verstoppen, wie wat bewaard, die heeft wat! Op de onderste foto hiernaast kruip ik net uit een van mijn geheime (uhh.....geheime?) verstopplaatsjes.
En hoewel de bovenste foto hiernaast anders zou doen vermoeden, hoef ik hier echt niet op een houtje te bijten, ha, ha!
Ja, ha, ha! Want ik kan lachen en als ik dat doe wordt er weer vreselijk om mij gelachen. Kortom, ik amuseer me en amuseer op mijn beurt de mensen om mij heen.
Viva la vida!

Poot Cadíz


6-6-2007 Ik loop los!!!
Hallo allemaal,

Ik mag sinds vier dagen lós lopen! En dat is een waar feest, nu kan ik eindelijk laten zien hoe ongelooflijk hard ik kan rennen. Het begint als de voordeur opengaat. De rooie je-weet-wel-kater gaat gelijk met mij naar buiten en dan rollen en springen we eerst wat over elkaar heen. Uh, tot hij er genoeg van heeft en zijn pootje naar me uitslaat. Vervolgens ga ik keurig bij de fiets zitten zodat Renée mij in de fietsmand kan tillen. Op naar het park. Ik kan dan bijna niet wachten tot ik er uit mag om al m'n vrienden die hun baas uitlaten te begroeten. Ik ren zó hard dat ik wel eens uit de bocht vlieg, prachtige slidings maak en tegen de salto mortale 'aanzit'. En ondertussen maar in de gaten houden waar Renée is. Afgelopen zondag waren bij een concert in het bos. Michiel stond in de muziektent te dirigeren en toen Renée even naar de wc moest hield een vreemde mij zogezegd even 'aan het lijntje'. Och, ik heb toen zo práchtig door het orkest héén gejankt, tot ze weer terug was. Michiel was er érg blij mee! Daarna mocht ik weer los. En jawel, tussen zo'n 350 mensen vind ik moeiteloos mijn baasjes weer. Echte speurneus hč!? Hierbij wat foto's van een vrije blije moi!

Poot, Cadíz

30-5-2007 Vrienden worden
Kreeg vanmorgen mijn eerste echte kus van de-je-weet-wel-kater! Ik houd er niet van gefotografeerd te worden, maar heb het tékenen ontdekt. Dus hierbij een impressie (tja, oefening baart kunst, dus moet nog véél oefenen!)van hoe het ging met ondergetekende en Mijas-je-weet-wel. Ach...en dan is het Renée tóch gelukt mij als zogenaamd 'stokstaartje' of op z'n afrikaans 'meerkat' te fotograferen. Moe nie gekker worden nie, ik ben 'meerhónd'! Ha, dan nog een foto van mijn verzamelplekje -kennelijk niet goed verstopt- en eentje van mij als tafeldame, heb begrepen dat dit niet de bedoeling is, maar begrijp niet helemaal waarom Mijas dit wél- en ik níet mag!!! Maar op de laatste foto wordt mij dit duidelijk gemaakt. Ik dacht "gewoon lief kijken en straks weer op tafel".

Poot Cadíz

25-5-2007 Ben ik weer
Het leven is mooi, niks hondenleven! Spaanse temperaturen gisteren en vandaag, dus veel honden trekken er op uit richting park. Ik moet nog steeds wennen aan het feit dat er ook honden zijn die mij niet leuk vinden! Daarentegen vertelt elk mens die ik tegenkom mij hoe schattig ik wel niet ben. Sommigen denken dat ik nog een pup ben, terwijl ik zelf goed weet dat ik zo'n beetje aan het eind van mijn puberteit zit. Beetje puberen mag ik nog graag doen. Ik heb een verzamelplek voor allerlei spullen in de tuin. W.C rollen, fijne spaanse leren schoenen, haarklemmen, skateboardwieltjes, knuffels en natuurlijk mijn kluifjes. De baasjes moeten er wel om lachen, want ik maak niks kapot, heb gewoon een verzameldrang.
Vorige week heb ik een hondje uit Griekenland ontmoet, ze heet Jackie (Onassis) en is door vrienden van Renée en Michiel geadopteerd. We hebben meteen vriendschap gesloten en eindeloos gespeeld!!! Ik begin steeds meer te spelen, ook met de baasjes, heel zachtjes in hun handen bijten is veel leuker dan een balletje ophalen. Wanneer mij gevraagd wordt de bal te zoeken wil ik dat best voor die twee doen, maar het blijft onbegrijpelijk dat - wanneer ik de bal dan keurig bij mijn verzameling spullen leg- zij deze steeds weghalen om 'm wéér een slinger te geven. De je-weet-wel-kater en ik gaan steeds beter met elkaar om. De laatste wandeling 's avonds laat loopt Mijas het hele rondje mee. Ik geef die kat nu ook wel eens een lik over z'n neus. Blijft oppassen hoor, het is een rare snuiter, maar ik mag 'm wel. Nou, dit was het weer zo'n beetje voor nu.

Tot snel, poot van Cadíz

24-5-2007 was even weg vanwege computercrash
Met Cadďz gaat het supergoed, met de computer ging het wat minder. Hebben zelfs een nieuwe moeten aanschaffen. Enfin, ik kan nu, of Cadíz kan "zelf" weer over het '.e.e.a. berichten.
Zodra er weer foto's op de computer staan (hopelijk vandaag nog) volgt er weer nieuws.

Groet Renée

15-5-2007 Jakkes, foto
Zo, daar ben ik weer. En er moet mij meteen iets van het hart. Ik heb zo'n hekel aan het fototoestel, als ik het gezoem van de lens hoor draai ik me om en vertrek. No pictures please!
Verder amuseer ik me prima. Heb gisteren in het park met een Jack Russel dame gespeeld en dat was heerlijk. Eigenlijk wil ik met iedere hond die ik zie spelen, maar dit wil niet altijd lukken. Je hebt van die bazen die dan roepen: "Pas maar op hoor, Kazan wil nog al eens bijten". Dan piep ik een beetje in de richting van zo'n grote hond, want ik vind álle honden leuk en geloof er niks van, van dat bijten!
Ach, ik heb altijd mijn baasjes nog om mee te spelen, erg leuk als ze mij proberen na te doen, zich klein maken met de voorpoten op de grond en 'woef' roepen. Omgekeerd ga ik wel eens op mijn achterpoten staan, de voorpoten in de lucht, zoals zij dat doen. Dan noemen ze mij 'stokstaartje', het zal wel. Iedereen die mij ontmoet is weg van me. En als ik zou willen kon ik overal logeren, adresjes zát!
De je-weet-wel-kater is van het type 'ruwe bolster, blanke pit'. De laatste dagen gaat hij (wanneer we de fiets laten staan) mee uit wandelen en rent dan voor me uit. Goh, ik zou ook wel los willen lopen, maar begin het gevoel te krijgen dat ik dan eerst nóg beter moet gaan luisteren naar termen als kom hier, zit en blijf. Niet helemaal fair, want die rooie ruwe bolster mag altijd los! Als blanke pit geeft hij me zo nu en dan een lief neusje of een kopje, maar als bolster probeert hij ook vaak daarna nog een tik mee te geven. Ik begin hem te kennen en we worden uiteindelijk wel vrienden volgens mij. Ik voel me thuis hier in Holland, terwijl ik Renée bij ieder wolkje voor de zon hoor verzuchten 'Ach, woonden we maar in Spanje'. Het blijven rare wezens hoor!!!

Poot van Cadíz

10-5-2007 Kijk, zo
Net twaalf uur 's smiddag en Renée bijna een hartaanval bezorgd. Mooie rode bus voor de deur, postbode met groot pakket. Wat fideel van Renée dat zij de postbode te woord staat met zowel de gáng- als de voordeur open. Moet je luisteren, het is rechtsaf de voordeur uit, een luttel minuutje sprinten en ik ben in het park en dáár gebeurt het hoor! Daar hebben al mijn soort- en buurtgenoten de baasjes aan de lijn ( om ze uit te laten). Gezien het feit dat ik Renée net uitgelaten had, vond ik dat ze wel even thuis kon blijven.
Aan het eind van de straat toch nog even omgekeken, Renée stond daar met haar hand voor haar mond. Zag ik haar nu even twijfelen tussen lopend achter mij aan gaan of met de fiets? Op de fiets zou mooi zijn, kan ik héél hard voor haar uit rennen. Maar wat doet ze? Ze loopt op haar dooie gemak weer naar binnen......, dus wacht ik even.....geen Renée.
Uh, eerlijk gezegd vond ik dat wat vreemd, want tot nu toe is het 'waar ik ga is Renée', dus ben ik maar terug gerend....zó in de armen van Renée (die gehurkt in de gang bleek te zitten). Kreeg 2 hondensnoepjes als beloning, terwijl ze me vertelde dat ik haar bijna een hartaanval had bezorgd. Overdrijven is ook een kunst. Rare wezens, die mensen.
Staat ze net ook nog te springen en 'Wauw, wauw, te gék, krijg helemaal kippenvel!' te roepen als ze door de telefoon hoort dat m'n jongste mensenbroer toegelaten is aan de Rietveldacademie. Tsssssss.......

Ferme poot Cadíz

9-5-2007 Kinderkoor en Madurodam
Ik maak veel mee! Gisteren mee geweest naar 'de Leidse Sleuteltjes', álle kinderen wilden mij aaien en vonden mij reuzeschattig. Tjonge, ik moest even wennen aan zoveel aandacht, maar nadat iedereen mij even geaaid had gingen de kinderen zingen en kon ik dat rustig bekijken en beluisteren. Ze oefenden op een heel zielig liedje over een walvis en een liedje over een zekere 'hertogin van Hotemetoot", moet zeggen, het klonk mooi (niet zo hard gelukkig!).

Ben nú net terug uit Madurodam. Daar mogen helemaal geen honden komen, zélfs niet zulke kleine Madurodam-hondjes als ik. Maar omdat Michiel en Renée daar uitgenodigd waren voor een radiointerviewtje (tja, álles is klein daar hé!?) in het kader van de Annie M.G. Schmidtweek moch IK Madurodam in!!! Dus nu heb ik heel Nederland gezien! Mooi (klein) landje!
De mevrouw van de radio heeft mij ook nog beschreven voor de luisteraars, als "ik zie hier een schattig klein hondje".......leuk hé? Wilde dolgraag een plasje op de (mini) Dam doen, stond zo'n mooie paal in het midden, bleek het Nationaal Monument in pocketformaat te zijn, mag niet op of tegen geplast worden!!

We gaan zo naar het parkje om de hoek en houden het verder voor vandaag rustig. Zonnetje schijnt, de tuin in.

Poot van Cadíz

8-5-2007 Goh, in Nederland kan het óók regenen
Daar stond ik toch wel even van te kijken gisteren. Renée klaar, mand klaar, 'riemen vast' voor de rit naar het park, regende het pijpestelen! Bij het park aangekomen bleek ik de enige hond te zijn die de regen trotseerde. Toch lekker gerend, nog steeds aan die lange lijn, zou veel liever los lopen, maar dat schijnt nog niet te kunnen volgens Renée en Michiel.
Thuisgekomen stond de je-weet-wel-kater ons op te wachten bij de voordeur en tot mijn stomme verbazing kreeg ik een 'neusje' van hem. Misschien worden we nog wel eens vrienden, dat zou mooi zijn. Het eten hier.... wel; "La cocina Olanda es el mismo de la Espańa", gewoon Royal Canin en het smaakt mij steeds beter. Renée mengt het met een klein beetje puppyvoer, omdat ik de eerste dagen nu niet bepaald mijn eten á la hond naar binnen schrokte. Tja, Ik eet als een dame van stand, kleine hapjes, kleine beetjes en dat uiteraard zonder te smakken. Maar moet toegeven, ik knap op van het iets méér eten dan de eerste dagen. Overigens ben ik niet in álles een dame, zo wil ik graag mijn achterpoot zo hoog mogelijk optillen om tegen een boom te plassen en vind ik het veel leuker om de plassen te verspreiden over de wandeling dan de blaas in één keer te ledigen. Verder ontdek ik hier aardige speeltjes in huis. Naast 'het bot van touw' (tóch wel leuk om aan te sjorren!) heeft Renée overal in huis laarzen voor mij neer gelegd. Wanneer ik er eentje naar mijn mand sleep is Renée zo vriendelijk om de laars af te pakken en ergens te verstoppen (denkt zij!) zodat ik het ding weer kan gaan zoeken. Door met haar wijsvinger te zwaaien en te zeggen 'uh, dat mag niet' geeft ze op enthousiaste wijze aan dat zij het spelletje zelf ook erg plezierig vindt. Omdat ik dit spel zo op prijs stel doe ik graag iets voor haar terug. Moet toegeven, ben niet bijzonder huishoudelijk aangelegd, maar ben ook niet te beroerd om met de was te helpen. ik draag met liefde T-shirts en overhemden van de badkamer naar mijn matras in het kantoortje (heb naast mijn mand ook nog een matras voor mezelf). Dan legt Renée ze wel in de kast (vrij snel nadat ik het wasgoed verplaatst heb). Zo gaat alles z'n gangetje hier. Ik heb begrepen dat ik straks mee mag naar 'de Leidse Sleuteltjes', een kinderkoor dat Michiel en Renée in 2005 heropgericht hebben. Het zal mij benieuwen. Gelukkig heb ik vernomen dat de 30 kinderen verdeeld over twee groepen op twee verschillende dagen repeteren! Je zal er 30 tegelijk meemaken!!! Enfin, dit was het weer voor vandaag. Jullie zullen spoedig van mij vernemen of ik van muziek (en kinderen) houd.

Hartelijke poot Cadíz (foto's van vandaag volgen snel).

5-5-2007 Ben helemaal thuis inmiddels
Weekend, niet dat zoiets voor mij veel uitmaakt. Renée (vrouwtje) is thuis en Michiel (baasje) is nu pianoles aan het geven. De grote rode je-weet-wel-kater begint belangstelling voor mij te tonen. Een beetje bang ben ik nog wel voor hem, maar ik laat me besnuffelen, blijf eventjes zoet stilstaan voor Mijas. Ik loop nog steeds de hele dag achter Renée aan (en die loopt wat heen en weer!). Van de tuin naar de keuken, de woonkamer, even naar boven, zijn we er nét, moet ze weer naar beneden, want 'ze is dan weer iets vergeten of zoiets', ach, ik dribbel zelf ook graag heen en weer. Het allerliefste wil ik naar het park of fietsen, dus zodra Renée of Michiel in de buurt van de deur naar de gang komen, posteer ik mij daar kwispelend voor. Tja, het lukt niet elke keer, maar ik blijf volhouden. In plaats van een haslband met riempje word ik sinds gisteren gestoken in een rood tuigje met zo'n lange oprolbare lijn eraan vast. Préttig. Er trekt niks aan mijn keel (de hoest wordt minder, maar het is nog niet over) en in het park kan ik ook eens 5 meter afstand nemen van de baasjes. Waarbij ik moet aantekenen dat ik wel steeds over m'n schouder kijk om te checken of er nog wel een baasje aan mijn lijn vastzit! Maar zó heb ik inmiddels kennis gemaakt met een landgenoot die nu 1 jaar in Leiden woont. Hij is via S.O.S. geadopteerd en blaft echt al beter nederlands dan spaans. Zelf blaf ik niet, maar moet wel een beetje huilen als Renée in d'r eentje op de fiets verdwijnt. Ik wacht dan in de vensterbank of ga in de achtergelaten fietsmand zitten. Waarmee ik maar wil zeggen : "Que pasa, vergeet je niet iemand mee te nemen???"
Ronde dingen die hier bal genoemd worden heb ik niks mee. Wat willen ze toch van me? Moet ik daar achteraan of zo? En dan is er ook nog een kleurig gevlochten touw in de vorm van een flink bot waarmee die beste mensen op hun knieën heen en weer zitten te zwaaien en roepen: "Kijk dan Cadíz, leuk, spélen". Yes, sure! Daar trap ik niet in, het ruikt niet eens naar bot!!! Ik ga liever een beetje door de bladeren onder de klimop rollen of loop (als Renée in de slaapkamer is, dichtbij) het dakterras op om zo eens een beetje in de tuinen van de buren te gluren. Wel, dit was het weer voor nu, volgens mij gaan we zo weer naar het park. En wie weet wat de zaterdag verder nog brengt. Ik voel me steeds gelukkiger. Wordt vervolgd. Oh ja, de jongen - op de foto- bij wie ik op schoot zit- is Olivier, een van mijn grote 'broers', ben de enige meid hier. Uh, op Renée na dan.

Poot van Cadíz.

3-5-2007 Spaanse schone!
Leuk dat het vrouwtje over mij schrijft, maar nu wil ik zelf even! Ik maak wat mee namelijk. Ben gisteren van schrik (geluid van vallende fiets) in de vijver van het park gesprongen. Was er ook zo weer uit hoor, maar toch wat beduusd. Machtig mooi overigens, zo voorop in de fietsmand, de wind door mijn manen, maar toen ik gisterenmiddag, samen met het vrouwtje naar de dierenarts toe, over de drukke singel fietste vond ik het wat minder. Echt wennen aan al die auto's naast je. Vrouwtje aaide me al fietsend steeds over m'n bol en dat gaf wel weer vertrouwen. Waar ik echt een opsteker van kreeg is het feit dat ik bij de dierenarts tot 'Spaanse Schone' ben gebombardeerd. Ik wil niet opscheppen, maar ze waren daar wég van me. Heb me dan ook goed gedragen toen de dierenarts zo ongeveer alles aan mijn lijfje na wilde kijken. Kreeg ik ook nog het compliment dat ik een ongelooflijk lief karaktertje moet hebben! Is ook zo natuurlijk. Enfin, voor mijn hoesten heb ik antibiotica gekregen en omdat er nog een teek van mij op de dierenarts terecht kwam werd besloten mij met een druppeltje van het een of ander in de nek te behandelen. Terug naar huis was de baas er ook weer. Uurtje thuisgebleven en, leuk, weer op de fiets. De baasjes wilden iets drinken en eten niet ver van huis. Was éven slikken, zo'n restaurant overvol met mensen, maar je bent een stoere meid of niet. Ben gewoon in het fietsmandje dat naast de tafel stond gesprongen en een dutje gaan doen. Daarna nog een wandelingetje bij de Zijlpoort gemaakt (en dan moet ik wéér op de foto, wat is dat toch met die mensen!!!) en toen naar huis. Goed geslapen, kwispelend opgestaan, ik ken de ochtendrituelen hier al op mijn duimpje. Als de vrouw onder de douche is geweest kan ik bij de voordeur gaan staan, want dan komt zij eraan voor de wandeling.
Vrouwtje had ook de euvele moed er even alleen vandoor te gaan, ik heb in de vensterbank op haar gewacht. Kwam ze terug met een speciale shampoo (tja, je bent een Spaanse Schone of niet hé?!) en toen moest ik in bad. Zag er even tegenop, maar....eigenlijk erg lekker hoor! In de tuin in het zonnetje opgedroogd en daarna heb ik me laten borstelen, oef heerlijk was dat. Geef mij een spiegel en ik vertel u wie de mooiste van het land is! (Hoop dat dat vrouwtje van mij nu wél een foto voor u op mijn weblog kan toveren, daar is ze geen ster in hoor.)

Hartelijke poot, Cadíz

Wordt vervolgd.
2-5-2007 Cadíz (voorheen Tessie)
Voor de eerste keer een weblog maken, nu maar hopen dat het lukt!
Op koninginnedag jl hebben wij ons eigen koninginnetje uit Brussel opgehaald, Tessie. Onderweg naar Brussel bedacht Michiel (manlief) dat Cadíz een mooie spaanse naam is. Ook gezien het feit dat onze rode kater, die we 3 jaar geleden uit het asiel hebben 'gehaald', de naam Mijas van ons kreeg. Twee huisgenoten met spaanse plaatsnamen. Cadíz is wel een erg gróót woord voor de kleine die nu achter mij ligt te slapen, dus is zij inmiddels ons Cadízsje. En wat een lieverd! Het is natuurlijk allemaal wennen, nieuw thuis, nieuwe baasjes én grote rode blazende 'je-weet-wel' kater (denk aan de kater uit Jan, Jans en de kinderen), maar vanmorgen stond Cadízsje met het weinige staart dat ze nog heeft toch echt te kwispelen. Sinds gisteren ga ik een paar keer per dag op de fiets met haar naar het park. Ze vindt het prachtig in de fietsmand voorop en het park is ook een belevenis met al die andere honden. Ze kijkt daar natuurlijk wél de kat, of liever, de hond nog even uit de boom. Maar voorop de fiets ziet Cadízsje er meteen zo stoer uit dat het tóch wel Cadíz zonder het verkleinende 'sje' zal worden. Verder huppelt ze de hele dag achter mij aan. En daar geniet ik enorm van. Ik ben zo'n moeder van wie de kinderen nu de deur uit zijn (studeren en feestvieren in Amsterdam!) en die het dagelijks mama 'spelen' toch wel heel erg mist. Heerlijk om weer wat 'reuring'om me heen te hebben. We gaan vandaag wel even met Cadíz naar de dierenarts, omdat zij sinds de ochtend na aankomst in Leiden zo nu en dan een vreemd hoestje heeft. Ze is er even tierig onder, eet en drinkt ook goed, maar toch....we willen het zekere voor het onzekere nemen. Nu heb ik alleen nog maar foto's van de dag dat ze bij ons kwam (en waarvan ik hoop dat ik ze zometeen op de weblog kan plaatsen als digibeet), maar ik ben zeker van plan om veel foto's te nemen en er zo nu en dan een te plaatsen. Vind het ook erg leuk om middels een weblog de andere hondenvrienden op de hoogte te houden. Kan nu in ieder geval al zeggen dat zij, zo bang als ze was (wat niet zo gek is als ooit je oren en staart zijn afgeknipt, omdat het 'geluk zou brengen') Cadíz nu reeds een speelse vrolijke meid is. Ongelooflijk en geweldig! Wordt vervolgd.

Vriendelijke groet, Renée en poot van Cadíz