Weblog

Yola (Lola)


15-12-2009 Yola gevlogen!
Hierbij even een kort berichtje over Yola!
Op 15 Oktober 2009, heeft Yola voor de tweede keer gevlogen!
Dit keer samen met Cathy, naar... Curacao!
Ik ben hier op 1 Augustus gaan wonen en werken als dolfijntrainer in het Seaquarium.
Mijn honden hebben eerst twee maanden bij mijn moeder in NL gelogeerd.
Op 15 Oktober kwamen mijn moeder en zus mij hier bezoeken, en Cathy en Yola bij mij brengen!
De komende jaren zullen we hier samen blijven wonen!
Ik voelde me hier pas thuis, toen mijn twee honden bij me waren! Het is geweldig om ze hier bij me te hebben, ik zou ze nooit achter kunnen laten!
De vlucht is voorspoedig verlopen, Cathy en Yola zaten heel ontspannen in hun vliegkennel naar buiten te kijken na de landing!
De eerste dagen was Yola het eiland echt aan het ervaren, ze stak steeds haar neus hoog in de lucht en snoof de geuren op!
Zo grappig om te zien!
Het gaat hartstikke goed met ze!
Overdag zijn ze de hele dag buiten, in onze grote tuin,
en liggen lekker te rusten in de schaduw, en 's avonds zijn ze actief en speels, als het wat koeler is geworden!
Ik zal binnenkort wat leuke foto's van Yola hier in Curacao plaatsen!

Voor nu, een warme lik (vooral voor broertje Julian!), vanuit een warm Curacao, van Yola!


28-3-2009 Jihoe! SHH Diploma gehaald!
Vanmorgen was het dan zover, het SHH (Sociale Huis Hond)Examen!
16 Weken geleden zijn Yola en ik gestart met de cursus Opvoed 2, op de Alphense Honden Club.
Via email contact moest ik eerst wat over haar vertellen, en ik vertelde openhartig over haar achtergrond, en haar, nog altijd, angstige gedrag.
Ik kreeg bericht terug, dat ik beter 1 op 1 met een hondengedragstherapeut aan de slag kon gaan.
Dat was een grote teleurstelling, al vanaf dag 1 ben ik op gedragstherapeutische wijze met haar aan het trainen, en ik was ervan overtuigd dat ik van een gedragstherapeut niet zoveel nieuws zou leren.
Ook was ik er aan toe om nu maar eens 'normaal' te gaan doen, gewoon hupsakee, meedoen met een 'gewone' training, met 'gewone' honden, en 'gewone' oefeningen!
Hoe bijzonder Yola ook is, nu wilde ik wel eens 'gewoon' doen!
Yola is opgegroeid in een Spaans asiel, en is daardoor niet gesocialiseerd, dat geeft haar angsten voor onbekende situaties, voorwerpen en mensen, en dat zal ze altijd een beetje houden, gedragstherapie of niet...
Dus ik mailde nog een keer, dat ik al ruim anderhalf jaar aan het werken ben aan haar angstgedrag, en beschreef ook alle commando's die ze al kende in een veilige, vertrouwde situatie, en dat ik zo graag wilde uitbreiden naar een nieuwe situatie.
Toen kreeg ik bericht terug, dat ik het mocht gaan proberen, maar dat de eerste lessen wel zou worden beoordeeld of ik verder mocht gaan of niet.
Spannend zeg!
De eerste les was behoorlijk confronterend...
Alle andere honden moesten afgeremd worden om niet met iedereen te gaan spelen en kroelen, en Yola zat bibberend en met grote ogen rond te kijken.
Bij het 'volgen aan slappe lijn' liepen alle honden keurig netjes aan het been, omhoog kijkend naar hun baas, en Yola rende schrikkerig heen en weer, voortdurend afgeleid door alle nieuwe prikkels op het veld.
Met tranen in mijn ogen reed ik naar huis.
Ik las het reglement op de website, wat moest ze op het examen eigenlijk allemaal wel niet kunnen?
Het examen begint met het controleren van de chip, door de keurmeester. Als de hond dit niet toelaat, mag je niet deelnemen. Pfff! Een onbekende man, die zich over haar heen gaat buigen met een apparaatje, en over haar rug heen en weer wrijft? No way! Dat wordt een drama!
Verder... een geluidsprikkel, visuele prikkel, gebit tonen aan keurmeester, op een terras zitten en aangeraakt worden door 2 personen, ingesloten worden door een groepje mensen en aangeraakt worden, volgen aan slappe lijn, voedsel weigeren, voorkomen indien geroepen, aantal minuten (mt afleiding) aan lange lijn in dezelfde positie blijven (zoals voor een winkel).
Ahum... Ja...
De moed zakte me in mijn bemodderde schoenen.
Dat was juist ALLES wat Yola zo spannend vindt.
De tweede les begon ik wat minder enthousiast.
Toen we het veld opliepen, bleef Yola plotseling staan, en deed een dikke drol, midden op het veld.
Ik liep naar de trainer, ik had geen zakje bij me, ze zei dat er een grote schop stond, daarmee mocht ik het in de bosjes gooien, zij zou Yola wel even voor me vasthouden.
Dus ik liep, gewapend met giga schop richting drol, en schepte 3x voor hij erop lag.
Toen ineens stond Yola weer naast me, tja, vasthouden door een vreemde, nee, dan trekt mevrouw zich wel even los!
Dus met de giga schop voor me uit, gevuld met drol, en een losse hond achter me aan, liep ik het hele veld over naar de bosjes. Tussen alle cursisten door.
Ik heb me zelden zo vernederd gevoeld!
Vanaf toen heb ik haar voor iedere les net zo lang uitgelaten tot ze gepoept had.
Eerder gingen we het veld niet op!
Aan het eind van les 2 vroeg ik aan de trainer: Wat vind jij nou? Moet ik dit nu wel willen? Heeft dit wel zin?
Ja! Zei ze! Gewoon doorgaan! We hebben 16 weken, wie weet hoe ze nog verandert! Ze is nieuwsgierig en slim genoeg!
En ze kreeg gelijk...
Yola begon er meer en meer plezier in te krijgen.
Op weg erheen, zat ze al met haar neus tegen het raam uit te kijken naar het trainingsveld.
Ze herkende de andere honden, en hun baasjes, en natuurlijk Marry, onze positieve trainer!
Ze genoot van het uur volle aandacht van mij, en alle lekkers dat ze kon verdienen.
Ze kreeg steeds wat meer vertrouwen in zichzelf, door de oefeningen die ze met succes begon te doen.
En thuis oefenden we samen verder, ookal had het trainingsveld een soort magische uitwerking op haar, daar zette ze pas cht haar beste pootje voor!
Zo van: Ik mag dan helemaal uit Spanje komen, en niks gewend zijn, en een beetje een schijterd zijn, maar luisteren kan ik, puh!
Aan het eind van de cursus vond een Proefexamen plaats, om de examen kandidaten uit te selecteren.
Zouden we mee mogen doen?
Mijn mede-cursisten kregen pittige feedback, de n trok te hard aan de riem, de ander schreeuwde teveel, de volgende had een t dominante houding.
Toen kwam onze beoordeling, de onderdelen waren nog niet helemaal netjes afgewerkt, maar ze zag dat Yola veel plezier had en volledig op mij gericht was, en alles uit mij haalde, ze bouwde op mij.
En dat ik dit had weten te bereiken met zo'n bange hond, daar mocht ik wel heel trots op zijn.
En dat ze soms schrok, en niet door een vreemde geaaid wilde worden, was niet verkeerd, zolang ze maar niet uitviel naar iemand, en ik haar wel onder controle had.
Wauw! Dat raakte me heel erg.
Dat een hond zo'n groot aanpassingsvermogen heeft, en na alles wat zij heeft meegemaakt, en wat haar is aangedaan, zo'n prestatie neerzet, ja, daar kan ik enorm door ontroerd raken.
De laatste les had ik opnieuw tranen in mijn ogen, maar nu van blijdschap!
Yola trok me zowat het veld op, haar oren stonden vrolijk en haar staart ging tekeer, in de verte zag ze onze trainer al staan, en ze wilde er zooo graag naartoe!
Ze had zo'n zin! Eenmaal daar, liet ze zich lekker kroelen door de trainer, een klein wondertje, en voor mij het teken dat niet alleen ik, maar ook Yola het ontzettend leuk had gevonden op hondentraining.
En vandaag dan de grote dag!
Ik kreeg vanmorgen geen hap door mijn keel, had al twee nachtmerries gehad over deze dag! En dat ze ineens het commando 'zit' niet meer kende en zo!
Het regende pijpestelen!
Het moment dat Yola liever niet naar buiten gaat, en op de deurmat blijft zitten...
Ze had een wondje op haar oor, en dat werd nat, en door het schudden van haar kop, zat het bloed onder haar kin en op haar kop. Ze zag er niet uit, en het deed waarschijnlijk ook nog pijn.
Mevrouw weigerde om met haar dunbehaarde, Spaanse billetjes op het modderveld te gaan zitten, tja, ik had het ook niet gedaan voor een stukje runderworst!
Toch een voorspellende droom misschien?
Over dat zitten?
Maar toen ze aan de beurt was, ging ze ervoor!
Hoppakee! Staart omhoog, glimlach op haar snuit, dit doen we nu al 16 lessen, ik ben er klaar mee, dit gaan we even fiksen baas! Wat een attitude!
Ze deed alles netjes, ik wist niet of we het wel of niet gehaald hadden, maar ik was trots.
De keurmeesters hielden rekening met haar verleden, en maakten haar niet onnodig bang, en Yola liet zien dat ze best aan een hand durfde snuffelen.
De beoordeling was heel mooi, 1x matig, verder alles voldoende en goed!
En nu gaan we starten met Behendigheid of Combisport!
We hebben ons diploma, en we mogen verder!
Geweldig!
Iedereen op de club reageerde zo lief, iedereen had erg gehoopt dat we het zouden halen, juist wij...
Voor alle andere honden was het ook wel spannend, maar 'anders' spannend.
Op een heel gewone training, blijft Yola toch een beetje 'bijzonder'...







1-10-2008 Jij
Voor Yola,

Op een stralende dag, kwam jij in mijn leven.
En ik wist dat alles veranderen zou.

Je hebt nooit iets gevraagd,
maar wat ik heb, wil ik je geven.

Zo goed als het gaat,
zal ik zorgen voor jou.

Want jij, jij hoort bij mij.
Jij hoort gewoon bij mij.
Een blik, een gebaar is genoeg,
voor ons allebei.

Ik streel je in slaap,
kan uren samen met je wandelen.
Jij beleeft de wereld,
zoals niemand ooit deed,
dat ik van je hou, is al, wat ik weet...

Als jij naar me 'lacht',
en je hoofd op mijn schoot legt,
komt alles weer goed,
en is het net, alsof je zegt...

Jij, jij hoort bij mij.
Jij hoort gewoon bij mij.
Lieveling, jij hoort bij mij.
Bij mij...

Tekst: Angla Kramers-Griffioen (Dolly Dots)
Geschreven voor haar zoontje Sam.
www.stichtingsam.nl



6-4-2008 Een van-naar schema!
Hier dan eindelijk weer eens een verhaaltje over Yola!
Ik kan natuurlijk niet achterblijven op Julian's logje!
Wat ook weer zo'n leuk nieuw verhaaltje heeft!
Het is nu al bijna een jaar geleden dat Joel bij mij en Cathy kwam wonen.
Daarom dacht ik dat het wel leuk zou zijn om te beschrijven hoe goed ze vooruit is gegaan.
Van waar ze is gekomen toen ze net uit Spanje kwam,
naar hoe ze nu is.
Hierbij dan een van-naar schemaatje!

Van: Alleen kunnen aaien over haar neus, naar...
haar overal kunnen aaien en aanraken, waar ze ook erg van geniet!
Van: De riem met twee handen moeten vasthouden, naar...
de riem met 2 vingers kunnen vasthouden!
Van: Buiten wandelen met een tuigje, naar...
buiten wandelen met een gewone halsband.
Van: Buiten alleen aan de riem wandelen, naar...
hele stukken los lopen en rennen!
Van: Haar brokken eten als ik erbij sta, naar...
haar brokken durven eten als ik ergens anders ben.
Van: 5 Minuten alleen kunnen zijn, naar...
een aantal uren alleen kunnen zijn.
Van: Onder het bed gaan liggen als er visite komt, naar...
op haar eigen ligkussen in de huiskamer erbij liggen.
Van: Poepen en plassen in huis, naar...
volledig zindelijk zijn.
Van: Angst voor alle onbekende mensen, naar...
dol enthousiast meegaan met de uitlaatservice Amantes!
Ze wordt daar 'het clowntje' van de roedel genoemd!
Van: 1 Persoon durven vertrouwen, naar...
6 personen durven vertrouwen, bij deze mensen is ze soms zoveel knuffels aan het vragen dat het bijna vermoeiend is!
Van: Grote angst voor ieder voorwerp op straat, naar...
ieder voorwerp nieuwsgierig besnuffelen en soms een stukje meenemen in haar bek!
Van: Helemaal niets van mensen begrijpen, naar...
al 8 handgebaren kennen.

Eigenlijk zijn er nog zo ontzettend veel andere dingen die zij in het afgelopen jaar heeft geleerd, teveel om op te noemen!
Ik moet dan denken aan haar angst voor de stofzuiger, en het in paniek door het huis rennen als ik dat gevaarte tevoorschijn haalde, nu kan ik rond haar ligkussen zuigen, terwijl ze rustig verder slaapt.
Ook moest ik haar in het begin de auto in tillen, nu springt ze er enthousiast in en kijkt onderweg lekker naar buiten, benieuwd waar we nu weer naartoe gaan.
Als je er goed over nadenkt, heeft ze zich al zo knap aangepast aan het leven als 'huishond' en deel van het gezin zijn.
Het is goed om je bewust te zijn van al die kleine stapjes vooruit, en alles te zien wat goed gaat, in plaats van de dingen die nog niet helemaal 'normaal' zijn.
Want er blijven bepaalde angsten bij haar bestaan, ontstaan door het niet 'socialiseren' in haar puppy tijd.
Dat is soms moeilijk om mee om te gaan, en de moed niet te verliezen.
Als ik op straat een groepje kinderen tegenkom, op skelters, skate-boards en skeelers, dan weet ze niet waar ze het zoeken moet! Paniek-paniek!
Veel te bedreigend, veel te onvoorspelbaar, veel te anders dan anders!
Om dan zelf heel rustig te blijven en haar gedrag helemaal te negeren, is best hard werken, je hebt de neiging haar te corrigeren en een beetje boos te worden, wat haar alleen nog maar banger maakt.
Maar ze komt er wel, ze blijft me verbazen!
Ik ben zo ontzettend trots op haar!
Het is een heerlijk dier!

28-8-2007 Bokkesprongen!
Laatst wandelde ik met de honden over een grasveldje, toen ik een buurvrouw tegenkwam met haar hond.
Zij bleef even staan om naar Yola te kijken, en zei toen:

Die hond, die is nu het eerste jaar van haar leven aan het inhalen!

Ik keek naar Yola, ze rende van de ene naar de andere kant van het veldje, en maakte ondertussen van die grappige bokkesprongen, als een lammetje dat voor het eerst in de wei loopt, of een paard dat in de bak wordt losgegooid!
Dan stond ze weer even stil, keek even rond, en begon weer opnieuw te rennen en te dollen.
Ik wist niet dat een hond zo gek kon doen!
Yola is dan gewoon n brok blije hond!

Tja, dacht ik, dat doet ze inderdaad.
Als er n hond is die echt van het (honden)leven geniet, dan is zij het!

15-8-2007 Pootjes in het zand
Het afgelopen weekend zijn we voor het eerst met Yola naar het strand geweest.
Eerst even aan de riem lopend getest of ze luisterde in zo'n nieuwe omgeving, maar ze kwam meteen toen ik haar riep, dus ze mocht lekker los.
En ze ging ook helemaal los!
Ze genoot enorm van alle andere honden, de frisse wind en was nergens bang voor omdat ze zoveel ruimte had dat niets bedreigend overkwam, denk ik!
Toen we terug liepen durfde ze zelfs een stukje de zee in te lopen!

31-7-2007 Van Mars naar Aarde
Toen Yola bij mij kwam wonen, heb ik de eerste week vakantie opgenomen van mijn werk. Nou, dat werd meer een werkvakantie!
Ik wilde haar een goede start geven, die kans heb je maar n keer, en dat is meteen na aankomst!
De eerste uren, de eerste dagen waren voor Yola al een echte leerschool, en ik wilde daar al mijn aandacht en tijd aan geven. Toen ze voor het eerst mijn huis in liep, merkte ik meteen dat zij helemaal geen voorwerpen en obstakels gewend was in haar verblijf in Spanje.
Als ze naar de andere kant van de kamer wilde, denderde ze over de stoelen, banken en tafels, terwijl ze er met gemak ook omheen kon lopen. Wat hebben we om haar gelachen! De dag erna had ze al door dat het wat minder energie kost om om de meubels heen te lopen, ookal gaat dat natuurlijk wel wat langzamer!
Omdat ze 11 maanden in een asiel had geleefd, ging ik ervan uit dat ze niet zindelijk zou zijn. In zo'n verblijf kun je je behoeften doen wanneer en waar je maar wilt natuurlijk. Daarom heb ik haar de eerste twee dagen 6 keer per dag uitgelaten, net als bij een pup, met weinig tijd tussen de wandelingen en inspelend op haar gedrag. Als ze onrustig snuffelend door het huis liep en op de grond krabte, wist ik het al! Dan gingen we meteen naar buiten, zodat ze zou aanleren dat plassen en poepen bij het 'buiten wandelen' horen. Zo had Yola alleen maar succes-ervaringen op zindelijkheidsgebied, want het ging elke keer goed! Ze kreeg niet eens de kans om het in huis te doen, dus ze leerde dat gedrag ook niet aan. Natuurlijk is er wel een verschil tussen een pup en Yola, want Yola was al 11 maanden en had dus meer controle over zichzelf. Voor een pup is het heel normaal dat het wel eens een ongelukje heeft. Yola deed wel regelmatig deemoedplasjes wanneer er visite kwam, zij was bijna zo puur als een wolf in haar gedrag, niet al haar gedrag was leuk, maar het was wel heel natuurlijk voor een hond met zo'n achtergrond.
Yola heeft echt wel een paar dagen nodig gehad om tot rust te komen en weer een beetje zichzelf te worden. Alle indrukken die ze als 'huishond' kreeg waren zo anders dan haar leventje in Spanje. Alle huiselijke geluiden bijvoorbeeld: dood eng! De wasmachine, kastdeuren, de prullenbak, iets wat valt, de wc doortrekken, koken, muziek, televisie, telefoon, de gordijnen dichtdoen, alles, alles was volkomen nieuw voor haar, en dus eng.
Maar ik zag haar nieuwsgierigheid en haar vertrouwen in mij, en ik hield hoop!
Na een schrikreactie ontspande ze elke keer sneller. Haar nieuwsgierigheid won het steeds vaker van haar angst.
Maar ook buiten lopen was de eerste dagen heel moeilijk voor Yola. Ze droeg een tuigje, want een halsband was zo losgeraakt! Ik moest haar met twee handen vasthouden! De geuren, de geluiden, de temperatuur en het weer, het gevoel van gras onder haar poten, ook buiten was alles zo anders dan in Spanje. Ik dacht wel eens bij mezelf: Dit is als een hond van Mars halen, en dan verwachten dat zij het op Aarde meteen goed doet! Dat kan niet!
Yola was buiten uiterst alert op haar omgeving, ze hoorde, rook en zag alles! De eerste dagen liep ze met haar staart tussen de poten, ik zag aan haar hele houding dat ze gespannen was. Het was ook voor mij een echte leerschool, want als mens begrijp je de angst van een dier zo goed, dat je je begrip automatisch wil laten blijken door het te troosten en gerust te stellen. Maar daarmee help je een angstige hond juist niet, je bevestigt daarmee het gedrag: Dat je nu bang bent, is goed, daarom aai ik je.
Maar dat is het niet, je wil niet dat een hond bang is voor een fietser, een vuilcontainer, een blikje in de bosjes, een brommer, andere mensen op straat. Dus je moet het gedrag volledig negeren. Gewoon stevig en vastberaden doorlopen hoe de hond ook om je heen springt en doet, jij bent de baas, jij bent het grote voorbeeld, en jij vindt dit heleml niet eng!
Wat was dat zwaar in die eerste week! Het was voor Yola, maar ook voor mij, bijna een soort therapie. Maar na een tijdje begon de aanpak zijn vruchten af te werpen, na drie weken vast aan de lijn, mocht ze beginnen met loslopen! En dat gaat ontzettend goed! Zie de foto's hiernaast! Yola kan enorm hard rennen, ze wint het van iedere hond!
Ik geniet nog altijd met volle teugen van het zien van Yola in het groene hollandse gras, wetend waar ze vandaan komt...
Hier heb ik het voor gedaan, om haar een echt hondenleven te geven!

6-7-2007 Het groene zeepaardje
Toen we hoorden dat Yola bij ons mocht komen wonen, hebben we even een feestje gevierd!
En op haar getoost met een glas wijn!
Lekkere hondenbrokken, een nieuwe riem en halsband, eet-en drinkbakken, een eigen hondenkussen, en wat nieuwe speeltjes, hebben we meteen voor haar gekocht.
We verheugden ons erop dat ze er zou zijn, en de voorbereidingen treffen gaf een heerlijk gevoel.
Voor Cathy, onze Westie van 10 jaar, was het wel even wennen. Het leek wel of zij aanvoelde wat er ging gebeuren.
De eerste ontmoeting tussen de twee honden hebben we buiten laten plaatsvinden, op neutraal terrein!
En toen samen, tegelijk naar binnen!
De eerste tien minuten heeft Cathy alleen maar naar Yola geblaft, en rende haar overal achterna. Wat moest die vreemde hond in hr huis, met hr spullen?
Beschermend nam Cathy haar favoriete piepvis in haar bek, daar moest Yola echt niet aan komen!
Maar Yola had een eigen piepknuffel gekregen, een groen zeepaardje! Daar was ze meteen gek mee, ze gooide hem omhoog, en sprong er met haar voorpoten dan weer bovenop.
Ook lekker om op te kauwen!
Maar Cathy zou wel even laten zien wie de baas was.
Hiernaast op de foto's zie je hoe Yola eerst lekker aan 't spelen is, en dan hoe Cathy het zeepaardje weer afpakt!
Zo slim om er gewoon bovenop te gaan liggen!





3-7-2007 Een echte Yola!
Yola heette in Spanje Lola, ook een leuke naam natuurlijk, maar bij een nieuwe start, hoort een nieuwe naam!
En dat die nieuwe naam maar n andere letter heeft is dan wel grappig! Hij klinkt wel erg anders, want je spreekt het uit als Joela.
Het betekent bloem of viooltje, nou, en dat is ze!
Hier op de foto, voor het eerst in de achtertuin, doet ze haar naam eer aan.
Ze is het bloemetje in al het groen.
Een echte Yola!


17-4-2007 Uitdaging
Dat was de dag waarop ik Yola in Belgi ging ophalen. Een week daarvoor had ik Yola-toen nog Lola genaamd-op de website gezien. Ik keek al een jaar lang regelmatig op de website, en dacht erover na of ik een Spaanse hond wilde.
Nooit geweten dat je verliefd kunt worden op een foto, maar dat was ik! Ik had meteen een heel goed gevoel, iets in me zei: Dit is haar!
Op een leeftijd van 11 maanden is ze samen met haar twee broers, Isidro en Julian (heeft ook een weblog!) uit een asiel in Madrid naar hier gevlogen.
In de grote tuin in Belgi stonden alle kennels opgesteld. Heel spannend was dat! Ik liep er zoekend tussendoor, was ze er echt? Toen ineens zag ik haar, toch anders dan ik had verwacht! Ik had me een labrador grootte voorgesteld, maar ze was heel slank en lenig, bijna als een kat, meer Whippet-bouw dus. Maar wat was ze mooi!
Ik had me er goed op voorbereid: Een hond die vanaf de geboorte 11 maanden in een asiel heeft geleefd, goed verzorgd uiteraard, maar niet gesocialiseerd, en in haar nieuwe leven zou alles anders zijn...hoe zou ze reageren?
Nou, angstig dus, doodsbang, blinde paniek...
Oren plat naar achteren, staart tussen de poten, bibberende poten, sluipend over de grond, grote verwilderde ogen.
Het raakte me erg om haar zo te zien.
Even flitste door mijn hoofd: Doe ik hier nu goed aan? Wie ben ik om van haar zo'n grote aanpassing te verwachten? Wordt ze hier nu echt gelukkiger van?
Ik nam mezelf voor om die vraag pas na een jaar te beantwoorden. Een jaar in een asiel, en een jaar bij mij, en wat hou je dan voor hond over?
Haha! Dit werd een uitdaging, die ik maar wat graag aan ging!