Weblog

Lisa

4-10-2007 Mijn eerste blogberichtje
Onlangs ontving ik een mailtje van RDE.
Eťn van de zovele mailtjes natuurlijk, gelukkig word ik over alles goed op de hoogte gehouden.
Maar deze keer kreeg ik een mailtje met de emailadressen van de nestgenootjes van ons Lisa.
Ik heb beide een mailtje gestuurd met een fotootje van ons Lisa.
Van Swieber (voormalig Miles) heb ik al een reactie gekregen.
Enorm leuk om te horen dat het goed gaat met Lisa's broertje.
Ook Lisa is in ongeveer dezelfde omgeving terecht gekomen.
Momenteel woon ik samen met mijn nieuwe vriend, Neo.
Samen met mijn 4 jarige zoontje Demko.
Lisa heeft hier eveneens kameraadjes hoor:
-Labrador Mieke
-kruising Lab x golden x mech.herder Floortje
Beide zijn teefjes. Dus in totaal hebben we hier 3 teefjes in huis.
Voordien had ze ook als speelkameraadje Kitty. Maar die poes is onlangs overreden voor de deur.
Er zijn twee nieuwe kittens gekomen (eentje daarvan, het katertje, was totaal niet gepland, maar de dame van wie ik de eerste kitten had geadopteerd, belde me enkele uren later dat men met een vondeling kitten voor de deur stond en ik kon natuurlijk geen nee zeggen. Heb er nog geen moment spijt van gehad, want dit katertje is bijzonder aanhankelijk, weliswaar een wildebras, maar vele aanhankelijker als het kittentje dat we oorspronkelijk hadden geadopteerd).
dus de poezen in huis zijn:
kattin: Saphire
kater: DamiŽn.

In onze schuur loopt ook nog ergens een konijntje rond, Fluffy, maar ze is enorm schuw en heb ik moeten weghalen bij mijn ex (evenals de rest van mijn dieren) omdat hij er niet goed voor zorgde.

Nog niet lang nadat ik Lisa had geadopteerd, liep mijn huwelijk mis.
Oorspronkelijk had ik bij mijn ex, tesamen met Lisa dan, 4 hondne. Maar bleek dat hij een hekel had aan kleine honden (weet je dan pas na 5 jaar!! en Lisa was het 3de kleine hondje dat we in de relatie zouden hebben. Het eerste kleine hondje, was een Japanse Chin, die is overreden door een tractor en enkele dagen later overleden aan zijn verwondingen, daarvoor is dan Dutske in de plaats gekomen, maar mits die scheiding en zijn hekel aan kleine honden, heb ik voor haar een goede thuis gezocht, gelukkig mocht ik Lisa meenemen naar mijn moeder, want terug afscheid van haar moeten nemen, zou nogal moeilijk zijn, ťťn hondje 'moeten' wegdoen, was al erg genoeg).
Mijn andere dieren heb ik toen moeten achterlaten, van mijn ex. Ik heb dan uiteindelijk plaats gevonden bij de persoon die nu mijn nieuwe liefde is en ben daar dan al mijn diertjes gaan weghalen.
Tot ik ben gaan samenwonen met mijn nieuwe vriend, heb ik samen met Lisa bij mijn moeder gewoond.
Mijn moeder heeft ook 2 honden: Rasta en Turbo.
Dat zijn 2 reuen.
Rasta is een kruising van een labrador x golden retriever x rottweiler. Een super hond gewoonweg!!
En Turbo is een teckel, van grootte ergens tussen dwerg en normaal in.
Ze hebben beide dezelfde aftekening, net of het een soort rottweiler is!
Daar heeft Lisa dan haar eerste maanden mee doorgebracht en ze is nog steeds dolblij om zowel Raste en Turbo terug te zijn, alsook om mijn moeder terug te zien.

Al bij al is Lisa dus al wel een paar keer moeten verhuizen en even leek het er zelfs naar dat ik haar terug aan RDE zou moeten geven door de situatie waarin ik verkeerde.
Gelukkig heb ik veel steun en opvang aan mijn moeder gehad en zorgt mijn vriend nu samen met mij voor onze diertjes.
Ik ben heel erg blij dat Lisa in ons gezinnetje is en ik denk ook wel dat zij het ook heel erg naar haar zin heeft.

Lisa is een heel erg lief hondje, bijzonder aanhankelijk ook. Ze wordt enorm graag geknuffeld, houdt van ellenlange wandeling, veel ravotten, ze kan rennen als de beste (echt wel snel dat dat beestje vooruit gaat!!).
Ze is wel een beetje schuw.
Agressie heeft ze tot nu toe nog nooit getoond, niet naar mensen, niet naar andere dieren.
Ze zou eerder zo over haar kop laten lopen (in de honden / dierenroedel hier in huis dan he).
Bezoekers in huis worden steeds heel erg vriendelijk en uitbundig begroet.

Na de eerste maand heeft Lisa wel een klein gezondheidsprobleempje gehad: ze bleek kennelhoest te hebben.
Maar geen Belgische, de spaanse...
Niet zo erg en ik was er op tijd bij (ben altijd bijzonder bezorgd over mijn dieren en ga dus voor 't minste geringste naar de dierenarts, soms mss te snel, maar beter voorkomen als genezen).
Ze kreeg medicijnen en genas heel erg snel.
Mijn andere dieren waren wel ingeŽnt voor kennelhoest, maar dus niet voor deze.
Alleen onze Mieke kreeg er ook last van, maar dat merkte ik weer heel erg snel, zodat ze ook snel medicijnen kreeg en heel snel genas.
De andere dieren hebben er totaal geen last van gehad.

Buiten dit ene dingetje, heeft ons Lisa nog helemaal niks voorgehad en was ze al van't begin kerngezond.

Het enige waarvoor ze dus nog naar de dierenarts moet, is voor de jaarlijkse entingen en ze zou nog eens gesteriliseerd moeten worden.

De mensen die haar kennen, geven haar (helaas) als bijnaam: klein ratteke... naja, ze is klein en fijn en iedereen vindt haar er een beetje gek uitzien...
Maar iedereen moet toch ook toegeven dat ze toch zo'n gezellig en aanhankelijk diertje is.
En ja, ze heeft ondertussen haar bijnaam aanvaard... soms luistert ze zelfs beter naar die nare bijnaam dan naar haar naam Lisa...
Maar voor mij blijft ze mijn Lisake zalla.
('t is tenslotte een naamgenootje van mij, ik noem namelijk Liesbeth en als we op ons Lisa roepen, roepen we ook al wel eens gemakkelijk, Liezeke, kom hier... dus ja, naamgenootje he).


In't begin weet je natuurlijk nooit wat je moeten vinden van al die sites over dieren in nood. Het treft elk mensenhart dat om dieren geeft. Het is voor iedereen moeilijk om te beslissen of je nu wel of niet zo'n diertje zou adopteren.
Ik heb ook lang getwijfeld.
Je weet niet veel van de afkomst, kunt de ouders niet gaan bezien, je weet weinig van de organisaties, je weet nooit waar je in terecht komt.
Mijn ex was altijd tegen asiel honden...
Nu ja, ik zelf ben vrijwilliger in een asiel geweest, dus dat was voor mij geen probleem.
Maar een diertje uit Spanje adopteren, da's toch wel een speciale stap dat je neemt.
Tot nu toe heb ik nog geen seconde spijt gehad dat ik het heb gedaan.
Ik heb ook heel erg goede ervaringen met de organisatie gehad en heb idd een gezond hondje afgeleverd gekregen.
Dus ik ben op geen enkel vlak bedrogen uitgekomen.
En ik bedenk me steeds, als die mensen er niet waren geweest, dan was mijn Lisa nu dood!! Want ze hebben haar en haar nestgenootjes uit het dodenasiel gehaald.

Ik heb altijd wel liefst puppy's gehad (ik denk dat iedereen dat prefereert ergens), nu ja, ik heb ergens ook het idee dat dat makkelijker is met een klein kind. Want met een oudere hond kan je toch steeds moeilijker inschatten wat het dier heeft meegemaakt.

Maar ik weet toch wel zeker dat als er nog een hondje in huis komt (en er zullen ooit nog wel honden bijkomen, of er zullen honden sterven en vervangen 'moeten' worden), dat het toch weer een hondje uit een asiel zal zijn.

Ik heb zelf al teveel dierenleed gezien, heb mijn eigen dieren moeten 'redden' van mijn ex.
En ik ben ook tegen de broodfok en het fokken voor 't plezier terwijl veel van die hondjes op hun beurt of in't asiel komen, of verwaarloosd worden, of de spuit krijgen wegens agressief gedrag wegens niet goed opgevoed... Naja, kheb zelf al te veel gezien.

Ik ben ontzettend trots op wat Rescue dogs doet!
En heel erg dankbaar dat dankzij jullie Lisa in mijn leven is gekomen.
Ze is een enorme steun voor mij op deze moment en ze verrijkt zeker en vast ons leven!
En ik ben blij dat ik zulk een schat van een dier heb kunnen redden van de dood en dankzij de bijdrage die ik heb geleverd door haar te adopteren, kunnen jullie weer meerdere hondjes het leven redden!

Ik hoop dat er nog heel veel hondjes het zo goed mogen hebben zoals ons Lisa en haar nestgenootje Swieber.


Groetjes,
Liesbeth (het dierenfreakje hier in huis), Neo (de schat die me overal in steunt), Demko (die al die dieren ook enorm leuk vindt)
de woefkes: Lisa, Mieke en Floortje
de poesjes: Saphire en DamiŽn
het konijn: Fluffy